احتمالا انسان دو روزگار دارد: روزگار به یاد سپاری - روزگار به یاد آوری...
آره، شب که بشه همه چی تموم میشه.
که باز برات آواز بخونم...
رضا جان اینجا چه سوت و کوره... در
نمایشگاه امثال اتفاقی افتاد که یاد تو
افتادم... سفر به انتهای شب سلین رو جمع
کردند!"
.
.
.
