بیتوته کوتاهی ست جهان
در فاصله ی گناه و دوزخ
خورشید
همچون دشنامی بر می آید
و روز
شرم ساری جبران ناپذیری ست
آه
پیش از آن که در اشک غرقه شوم
چیزی بگو
درخت،
جهل معصیت بار نیاکان است
و نسیم
وسوسه یی ست نا به کار.
مهتاب پاییزی
کفری ست که جهان را می آلاید
چیزی بگو
پیش از آن که در اشک غرقه شوم
چیزی بگو
هر دریچه ی نغز
بر چشم انداز عقوبتی می گشاید
عشق
رطوبت چندش انگیز پلشتی ست
و آسمان
سر پناهی
تا به خاک بنشینی و
بر سرنوشت خویش
گریه ساز کنی.
آه
پیش از آن که در اشک غرقه شوم چیزی بگوی،
هرچه باشد
چشمه ها
از تابوت می جوشند
و سوگ واران ژولیده آبروی جهان اند.
عصمت به آیینه مفروش
که فاجران نیازمندتران اند
خامش منشین
خدا را
پیش از آن که در اشک غرقه شوم
از عشق
چیزی بگوی
شاملو
