khat sevom

2012-01-09T16:24:00.002+03:30

دیدن : بیوتیفول - ایناریتو
شنیدن : الکی - نامجو
خوانش : آقای پروست - سلست الباره، ژرژبلمون
سالاد : تجربه - شماره 7

2011-12-14T19:39:00.001+03:30

کسی که تنهاست، درین‌جای جهان نیست، جای دیگری‌ست. زمان‌اش، زمانِ دیگری‌ست. - آتوسا قدیمی

2011-08-13T01:40:00.002+04:30

شب است، نگاهم کن.
تیرگی شب رنگ باخته است.
این خونابه ها را کمی اینجا می مالم
تا هیچوقت
فراموش نکنم.

2011-06-18T23:04:00.001+04:30

به زودی
آنچه را که گفتنی داریم
تمام خواهد شد
و ما خواهیم ماند
و تنهائی ما.

بیژن جلالی

2010-12-12T18:53:00.001+03:30

دل پیچه دارم و ظهر کمی خوابیدم، بیدار که شدم فکر کردم سر صبح است ومن گم شده ام. کتابت را می خوانم .حالا دیگر به قول یاد علی برای خودت اولوالعزم شده ای. چه لغت سختی ! وقتی بالای میکسر سرت را توی شوت کرده بودی دوغاب بتن می پاشید به سر و صورتم و اشکم در آمده بود. رعنا می گوید لوکزامبورگ هوا سرد است. از اینجا که سردتر نمی شود، کاش دماسنجی بود سرمای اینجاها را نشان می داد. پنج یا شش سالت است با ابراهیم توی کمودور64 نینجا بازی می کنم. کسی یادش مانده کمودور 64 چه جانوریست؟ ذل زده ای توی تلوزیون همش می پرسی: اینا چرا اونارو می زنن، اونا چرا اینارو می زنن؟ اون چیزا به چه دردی می خورن. دارم کتابت را می خوانم ، نمی توانم مثل یک مخاطب عادی ازش لذت ببرم، از توی تک تک المانهای قصه هایت چیزهایی برایم درشت می شود. بغض گلویم را می گیرد. کادویت را به علیرضا داده ام، روز تولدش. خیلی دوست دارد ، یک خانه درست کرده است با یک پارکینگ و کلی نرده دورش، می گوید پنجره ها و در ها را بیشتر از اجر ها دوست دارم. راستش رفتن ناگزیر است؛ اینگونه که اینجاست. اما به رفتن که فکر کرده ام اغلب آن جمله ی تارکوفسکی گریبانم را ول نمی کند: تنها زمانی خواهیم توانست بسازیم ، که بتوانیم بمانیم!
قهوه ی ریو با قهوه جوش تو طعم خداحافظی می دهد.

2010-09-26T19:52:00.002+03:30

پدرش به او خیره شد. متاثر و حیرت زده از واکنش او.
مارتین تقریبا بی انکه بفهمد چه می گویدبا صدایی آکنده ازکینه و خصومت فریاد زد:
" اینجا کشور نفرت انگیزی است. در اینجا فقط بی ناموس ها ترقی می کنند."

قهرمانان و گورها - ارنستو ساباتو

2010-09-23T17:09:00.000+03:30

بیایید
صادقانه سخن یگوییم
حال ماهیها
بد است

2010-03-05T12:32:00.004+03:30

این قطره ها

خون نیست

گل میخک است

2010-01-23T12:19:00.001+03:30

احتمالا انسان دو روزگار دارد: روزگار به یاد سپاری - روزگار به یاد آوری...

2009-09-26T10:28:00.000+03:30

آره، شب که بشه همه چی تموم میشه.

2009-08-15T00:15:00.000+04:30

که باز برات آواز بخونم...

2009-05-18T19:13:00.000+04:30

رضا جان اینجا چه سوت و کوره... در
نمایشگاه امثال اتفاقی افتاد که یاد تو
افتادم... سفر به انتهای شب سلین رو جمع
کردند!"
.
.
.

2009-04-13T20:24:00.001+04:30

به صحرا شدم، عشق باریده بود
.

2009-02-08T18:53:00.003+03:30

-- و اپ دیت یا همان بروز شدن چیست؟ بایست روزی باشد، و شدنی . هرگاه یکی از اینها نباشد یا هیچکدام، چه آپ دیتی چه به روز شدنی.

-- علیرضا توی بغلم فضله ی پرنده ی افتاده روی شیشه ماشین را گل می بیند : آره علیرضا واقعا گل قشنگیه!

-- از خیل تصاویر بیشماری که از غزه می رسد. تصویری بهت انگیز می بینم : دو دختر نوجوان عرب بر روی ویرانه های خانه ای، با تکه چوبی از آوار الاکلنگ بازی می کنند : زندگی و دیگر هیچ!

-- امسال زمستان شبیه زمستان نشد. از کجا بهار همانند بهار باشد؟

2008-12-25T22:31:00.001+03:30

متاسفانه اینجاییم و می مانیم.
این هم از ان داستانهاست که فقط توی کشور گل و بلبل خودمان است که هست .کارفرمای ما شهرداری مرکز ه بعد اون وقت شهرداری منطقه فلان که زیر مجموعه ی اونه باهامون همکاری نمی کنه. یعنی نه تنها همکاری نمی کنه بلکه حسابی روی لج و سنگ اندازی و شاخ و شونه کشیدنه . تا اون حد که مجوز حفاری رو برای لوله کشی گاز صادر نکردن . مدیر شرکت هم زیر بار یه میلیون رشوه به شرکت گاز که بدون مجوز شهرداری بیان علمک نصب کنن نرفت. یعنی خب چون خودش زیاد نمی اد تو کارگاه زیر بارش نرفت. وگرنه زیر بار خیلی سنگین تر هاش رفته و می ره. به نادر گفتم بگرده از این بخاری نفتی های سیاه که مال عهد بوقه چند تایی پیدا کنه بخره یکی یه دونه بذاریم تو کانکسها که استخونهامون یخ نکنه تو این برف و بوران. می گه نفت از کجا پیدا کنیم؟ کاری نداره به جاش از سهمیه ی گازوییل لودر و بولدوزر می ریزیم توش!
خب، بدین ترتیب بساط بخاری نفتی که من نمی دونم چند ساله که ریختش از یادم رفته بود توی کارگاه بر پا می شه. اولی شو تو اتاق خودم نصب می کنیم توی این همه سالها فقط مدل لوله بخاریها عوض شده تازه اون هم به شکل مسخره و ناجوری در اومده. اخه متاسفانه اینجاییم و می مانیم.
نمی دونم چند سالمه ، اما هنوز مدرسه نمی رم. شب ها مامان اجبار می کنه باید زودتر برم و بخوابم . خوابم نمی اد و تا خوابم بگیره باید لحاف رو بکشم روی سرم تا از حمله ی ارواح در امان بمونم! توی اتاق تاریک نورهای عجیب غریبی از توی سوراخ باریک بخاری روی سقف اتاق می افتند . ارواحی که می رقصند و شادی می کنند و ادمهارو می ترسونند. می خوام فکر کنم ارواح نیستند . چیزای دیگه ای هستند، مثل فرشته ها یا نمی دونم... ولی بیشتر از هر چیزی شبیه جن و ارواح اند. می ترسم ولی مامان نمی دونه چرا دوست ندارم زود برم بخوابم یا چرا دلم می خواد پیشم باشه.
بخاری تا حسابی گرم بشه چون تازه است بو های عجیب غریبی تولید می کنه بعد که ارام می سوزه کانکس کم کم گرم میشه و بالاخره می تونیم کاپشن ها رو در بیاریم . با این همه بیرون خیلی سرده و ادم مجبور میشه وقتی میاد تو کانکس بالا سر بخاریه بایسته تا انگشتاش گرم بشه .

2008-11-28T22:15:00.004+03:30

جینی گفت : شبها موجها اذیتم می کنند
بهش گفتم توی اتاق خوابمان گل مریم می گذاریم. گفتم روزنامه نوشته دانشمندها بین بوهای موقع خواب و رویاها رابطه ای پیدا کرده اند. گفتم شاید شاخه های مریم جلوی موجها رو بگیرند. جینی می گه موجها خیلی قوی اند، شاخه های گل مریم زیاد نمی توانند دوام بیاورند. تازه اونا زودی پژمرده می شوند. جینی از پژمردگی می ترسد. روزها از پژمردگی و شبها از موج ها.
گفتم زخم هاشو باز کنه، شاید بتونم کمی ببوسمشان. جینی دستهاش می لرزه.
خواب می بینم توی یک سیاره ی دورافتاده تک و تنها افتاده ام دست موجها و جینی مثل حبابی شکننده بالای سرم می چرخد. دست می برم، ولی تلاشم بی فایده است.
جینی می پرسه اینجا می خواد چه اتفاقی بیفته؟ نمی دونم.
واسه چی اومدیم پس؟ نمی دونم. بند کفش های سبکشو در می اره، بندهای رنگی رو پرت می کنه پایین. باد می زنه بند ها می چرخن تو هم می رن پایین گم می شن. پاهشو از روی تخته سنگ آویزون می کنه و تکون می ده. دستهامو، سر نگشتامو می کشم روی زانوهاش، اونجاها کهخطوط محو وکم عمق افقی داره. دست دیگه ام روی تخته سنگه زبر و سرد انگار بخواهد دنبال چیزی باشد. تن مان و ذهن هامان قوای کافی برای عبور از این مرز ها را ندارند.
هوا به غایت عالی است، تازه پاییز شده است. حتی فکر می کنمدیشب باران ملایمی باریده است. درختان در چشم اندازهای دور دست شروع کرده اند به رنگ به به رنگ شدن: سبز، قهوه ای، نارنجی، زرد وطلایی.
جینی دارد با من حرف می زند یا با خودش. صدایش آرام و یکنواخت با همراهی باد از لای رنگ های پاییزی دو و دورتر می شود.می گم اون رودخانه اون پایین خیلی قشنگه ها، انگار توش جریان زندگی باشه. برق می زنه و حرکتش چقدر با طراوت و شادابه. چشم های شیشه ای شو سرد و تخت می دوزه به یه جایی مابین خودمون و اون رودخانه میگه: رودخانه ها هم موج دارند!
جینی هر دو دستمو با دستهاش می گیره. توی چشم هاش بعد از مدت ها میشه یه چیزهایی رو خوند. خوشحاله، صدای نفیر باد می اد و همه ی سنگ ها، گلها و رنگ های اطراف کش می ان مثل خطوط موازی می شن، بعد می روند توی هم و محو می شوند.
اون پایین کنار رودخانه رنگ های پاییزی شاد با رنگ خون تازه که برق می زنه روی پس زمینه ی تخت سنگ و خاک ترکیب بصری فوق العاده ای ساخته است.

2008-11-17T19:30:00.000+03:30

فکر کرده بود دکتر گوردون یه مرد بلند بالاست با موهای جو گندمی و صورتی کشیده. که یک عینک ته استکانی بهش نصب کرده اند ولی اینجوری نبود. گوردون جوان بود و خوش تیپ و انگار توی ادکلن فروشی زمین خورده بود و شیشه های ادکلن روش خالی شده بود. سیلویا توی راهروهای بلند و خاکستری افتاده بود دنبالش و هی وراجی می کرد: ببینید آقای دکتر! من فکر می کنم منشا بیماری من بابامه ها و ... بعد گوردون رفته بود توی توالت و چند دقیقه بعد سیلویا صدای سیفون رو شنیده بود و فکر کرده بود گوردون الان می اد بیرون و بهش میگه : خیلی خب خانم سیلویا من توی توالت به نتایجی در مورد بیماری شما رسیدم شما باید هفته بعد هم تشریف بیاورید. و بعد دست دراز کرده بود و دست اویزون و لخت سیلویا رو اندکی فشار داده بود: به امید دیدار. ولی بعد از صدای سیفون گوردون بیرون نیامده بود. سیلویا همانجا نشست و فکر کرد دکتر با سیفون از چاه توالت پایین رفته برای همین آرام دست آویزونش را بلند کرد وآرام گفت: به امید دیدار! هنوز صدای اب می امد، مخزن سیفون داشت پر می شد. سیلویا جعبه قرص هاشو از زیر سینه بندش بیرون کشید و قرص ها رو یکی یکی شمرد، وقتی پنجاهمین قرص ارامبخش رو روی کف دست چپش می گذاشت من و فریدا لبه ی حوض نشسته بودیم و من گالشهای کوچک چهار سانتی رو که با دو تا نخ تسبیح به هم وصل شده بودند رو گذاشتم کف دست فریدا. از خنده ریسه رفت: اینها دیگه چیه؟
دلخوشی های ریز ریز. شادی باید یک جایی وجود داشته باشه، یه جایی که زیاد دور نباشه وگرنه این لغت لعنتی از کجا رفته توی فرهنگ لغات. ولی دکتر گوردون نمی تونست درست ادرس بده. برای همین هم بود که سیلویا همانجا پشت در توالت نشست بود و خیره به کف دستهاش سعی می کرد از لابلای قرصهای براق و خوش رنگ راه بهتری پیدا کنه.

2008-09-30T20:36:00.001+03:30

هی ادی تو یک بازنده ی مادر زادی...

2008-08-23T20:28:00.003+04:30

به هر حال این اوضاعی است که می بینید و تفسیر لازم ندارد. قسمتمان این بوده یا نبوده دیگر اهمیتی ندارد. سگ بریند روی قسمت و همه چیز.خیال دارم یک چیز وقیح مسخره درست بکنم که اخ و تف باشد به روی همه. شاید نتوانم چاپ کنم. اهمیتی ندارد و لیکن این اخرین حربه من است تا اقلا توی دلشان نگویند فلانی خوب خر بود!

صادق هدایت - 82 نامه به حسن شهید نورایی

2008-07-25T21:52:00.001+04:30

از زندگی

همین
خیل بیهوده ی خطوط

2008-07-05T22:12:00.001+04:30

می روم
شب،
با قامتی خمیده
میان حرفهای جا مانده ام
ایستاده.

2008-06-06T20:44:00.002+04:30

در بهار این کوچه
چه قدر گم شده باشم و
پیدا نشده باشم خوب است؟
در پاییز این خیابان
چه قدر نتوانسته باشم
آوازهایم را از باد پس بگیرم
خوب است؟
وچه قدر شعر هایم را
در این خانه
- همین خانه –
پای همین خرمالوها
چال کرده باشم خوب است؟
به گمانم
می شد فقیرترین باغ ها را
دو بار و هر بار هفت پاییز
با آنان
چراغانی کرد
وبیش از این و
خیلی بیش از این و
شاید
آنقدر خیلی بیش از این
که می شد جرات کرد و با آن
به اجرای دیگری از لبخند تو
اندیشید

حسین منزوی

2008-05-07T09:46:00.004+04:30

چمباتمه زده بودم قعر چاه و گریه می کردم.نمی توانی بفهمی چه حسی است وقتی انتخاب های زیادی نداری، یا اصلا انتخابی نداری و راه ناگزیر با ان پوزه ی درازش ریشخندت می کند.نمی توانی بفهمی. آن بالا داشت شب می شد. حالا چقدر گذشته بود نمی دانم، قرار که نگذاشته ایم. اینجا که همیشه شب است. هر وقت که بیایی. مادر بزرگ دیگ مسی بزرگ را برگردانده بود روی پسرک و نشسته بود روی دیگ و آن زیر هم شب شده بود و روسها درب حیاط را شکسته بودند و ریخته بودند توی حیاط و همه جا را گشته بودند. همه ی طغار های روی هره را شکسته بودند و زیر زمین بوی ترشی گرفته بود. مادر بزرگ نمی دانست غرور را نمی شود زیر دیگ پنهان کرد. غرور شکسته بود مثل درب حیاط، مثل طغارها. من چکمه های روسها را بعدا توی فیلم ها دیدم، بلند بودند و برق می زدند. از زیر دیگ چکمه ها دیده نمی شد، هیچ چیز دیده نمی شد. فقط صدا می امد و بوی تند سرکه، صدای غروری که توی همه ی کوچه پس کوچه های تنک و باریک شکسته می شد و صدها سال بعد هم وصله پینه نشد. نشسته بودم قعر چاه و گریه می کردم. این تاوان کدام خواب پر رخوت است ؟ این سرسام بی وقفه ی تاریخی. ماه داشت می امد وسط حلقه ی ظلمات چاه . لکه سفید ما وسط چاه رسیده بود که پیدایت شد. انگار دست هایت تکان می خورد و چیزی را پایین می دهی. طناب مثل ماری زیر نور ماه تاب می خورد و پایین می اید. گریه نمی کنم، روسها رفته اند، ترس برم داشته است. از توی کوچه صدای سوار می اید. اتنهای طناب چیزی برق می زند. پایین که می رسد می فهمم، چاقوی دسته دار را از گره طناب رها می کنم. طناب را ول می کنی و آوار می شود روی شانه هایم، می پیچد دور گردنم، پیدایت نیست عزیز! چاقو را آرام می کشم به دیواره ی چاه. مادر بزرگ دیگ را بلند می کند داشتم خفه می شدم انگار درون چاهی عمیق. صورتم را می چسباند به سینه های تخت اش. بوی تنش و چادرش آرامم می کند.چاقو را زمین می گذارم، طناب توی دستم خیس می شود. سرم را بالا می کنم و تاریکی تا عمق مغزم رخنه می کند.

2008-04-21T20:24:00.005+04:30

خب دیشب وقتی داشتم می خوندم قبل از انقلاب وقتی مرتضی اوینی دانشجوی معماری دانشگاه تهران بوده با غزاله علیزاده عاشق هم بودن قبل از اینکه به فکرم برسه سالها بعد وقتی اوینی ادم دیگه ای بوده وقتی علیزاده می شنوه کامران رو مین رفته ( قبل از انقلاب آوینی رو کامران صدا می زدند و سید مرتضی نبود ) قیافه اش چه جوری بوده و حتی قبل از اینکه درست یک ساعت میخکوب بشم به ذهنم رسید باید یه نفر رضا قاسمی رو خبر کنه تا حتما اینو تو ستون "مواد خام ادبی" اش اضافه کنه و دورش چند تا خط بکشه . و حالا واقعا این یعنی چی؟
در حقیقت وقتی کسی آوینی رو بشناسه یا حداقل کمی بشناسدش و اون صحنه رو دیده باشه که وقتی پاش نیمه قطع بوده و اگه اجازه می داد کامل قطع اش می کردن امکان زنده بودنش صد در صد بوده در حالی که رو به آسمان ناله میکنه که : " یا امام حسین نذار پام به تهران برسه" و همین طور غزاله علیزاده رو و خودکشی اش رو تو استیصال دست و پنجه نرم کردن با سرطان و نیستی و بعد تفاوت دنیاهای اینارو بعد سالها و سالها، اونوقت یه همچین چیزی انقدر دراماتیک و پر کنتراست میشه که یکی مثل منو رسما گیج میکنه.
ببخشید.

2008-04-05T11:02:00.000+04:30

گفت :" ساحل دریا را مبتذل می کند" . چیزی ندارم، درون ابتذال چه بی ساحل چه با آن غرق شدن اذلی ابدی است انگار. چه سرنوشت محتومی. انگار همه چیز باید خلاف آن اتفاق بیفتد. دم دمای یک سیصد و شصت چند روز تازه ی دیگر خواسته بودم از خودم که کمی مهربانتر باشم با زندگی. خواستم بودم از یک شروعی دوباره کاش اتفاقاتی بیفتد که من نفهم را اندکی حالی کند هنوز چیزهایی هست که نمرده است . انسان ها هم را ازار نمی دهند. به هم احترام می گذارند و حرمت لحظه ها و حرفها را دارند و مراعات می کنند و مراعات می کنند. اما انگار همه چیز باید خلاف ان اتفاق بیفتد. و واقعا خواست من چه اهمیتی دارد درون این چرخه ی لجن مانند هیولا پیکر، هر چند پشت آن هزار کرور انرژی و ارزو خوابیده باشد. واقعا خواست من چه اهمیتی دارد؟ خواست تو چه اهمیتی دارد؟ چرا باید همه چیز با نیروی پنهانی شر بچرخد؟ ان هم دم دمای این سیصد شصت و چند روز که همه به نونواریش شادی می کنند و چه آرزوها و امید ها که با احتیاط روی آن سبزه های سبز چیده می شود.و این فکرها نزدیکای سحر مستاصلم می کند و می کشدم کنار سجاده، چیزی که مدتها هست دور بودم ازش . و بعد سرم که به سجده می رود و می خواهم چیزی بگویم تازه یادم می افتد چقدر حرفها برای گفتن داشته ام و چقدر بیشمار و تلنبار شده اند و چقدر محتاج این لحظه و ان تکه خاک بوده ام. به اینجا که می رسم بغضم ارام ارام ترک برمی دارم.همه ی ان هزاران حرف و گلایه ها یادم می رود. لابلای صدای خفه ی ان ترک ها که می افتند می توانم بگویم خدایا مرا از نعمت احساس حضورت میان این همه پیچیدگی شرامیز محروم نکن. و فکر کن که اگر اینگونه باشد چه تفاوت دارد گاه اگر می روید قارچهای غربت.صبح شد و این خوابی که به فنا رفت چه با ارزش بود که به چنین لحظه ای انجامید. شاید ان اتفاق که منتظرش بودم همین باشد ... خدا کند.

2008-03-27T19:43:00.002+04:30

● بسمه تعالی . با عرض سلام و خسته نباشید احتراما به عرض می رساند سال یکهزار و سیصد و هشتاد و شش شمسی بالاخره تمام شد. امید انکه دیگر بار شاهد بازگشت چنین سالهایی نباشیم. زیاده عرضی نیست . با احترام . خودم.

● سر اسیمه چشم ها را شستیم و نشستیم سر سفره تقاعل قران مان هم آیه ی عذاب و جهنم امد، عیبی ندارد.
تلوزیون دم تحویل بی سفره ی هفت سین و بی نوای دهل و مزقان مخصوص تحویل در نوع خود بدعت جالب توجهی بود که دقایقی بعد هم صحه گذاشته شد که امسال به سلامتی سال نواوری و شکوفایی است. واقعا در و تخته گاهی انچنان به طرز موزونی به هم جور می شود که آدم رقصش می گیرد.

● می گویند ناپلئون بناپارت انگاه که رو در روی لشکر روسیه تزاری صف بسته بود بنابه رسم ان روزگاران قبل از رزم بزرگان لشکر برای هم رجز می خواندند. از لشکریان روسیه خطاب به ناپلئون فریاد می زنند که آری : شما به خاطر پول و ثروت می جنگید ولی ما هدف مقدسی داریم . لشکریان ما به خاطر شرف؛ ناموس و وطنشان می جنگند. ناپلئون سریع پاسخ می دهد راست می گویید هر کسی برای به دست اوردن ان چیزی که ندارد می جنگد!. حالا ربط قوز به شقایق انجاست که هرسال که نوبت نامگذاری سال می رسد بی اختیار یاد این قضیه می افتم.

● ویژه نامه فیلم چنگی به دل نزد معلوم نیست چرا. هفت هم که مهرورزانه زهرمارمان شد! ویژه نامه های اعتماد و شهروند هم اصولا به خاطر دیدگاه غالب سیاسی شان روی تمامی مسائل اغلب انچنان که باید دلبرانه نیستند. غرض انکه خواستم بگویم سالی که نکوست از ویژه نامه های بهارش پیداست.

● بهار امد پریشان باغ من افسرده بود اما / به جو باز امد اب رفته ماهی مرده بود اما.

2008-03-07T20:21:00.002+03:30

به زودی
آنچه را که گفنتی داریم
تمام خواهد شد
و ما خواهیم ماند
و تنهایی ما

شعر سکوت - بیژن جلالی

2008-03-06T11:25:00.000+03:30

2008-02-15T12:54:00.005+03:30

ناتوانی و این حقیقت تلخ موزیانه روح و عضلاتت را چنان قبضه می کند که در پایین ترین لایه های زندگی هم اثرش را می بینی. ناتوانی و مرگ چونان بازیگری توانا کنترل تک تک پرده های بازی زندگی نکبت را در اختیار گرفته است. دیالوگ نمی گوید و تابوت وقتی جسدی را در بر می گیرد آنچنان صریح، قاطع و آشکار است که تمامی واژه ها و ترکیبات بدیع را تبدیل به کف روی آب می کند. دیالوگ ندارد، حتی شطرنج هم بازی نمی کند، رقص هم بلد نیست، آنجا ایستاده است با آن گریم ابدی و ازلی اش با همان ردای سیاه همیشگی که می دانی و نگاه شوم نافذی که تمام صحنه را در بر گرفته است. صبح بلند می شوی و کسی رفته است . از خیل کسانی که اغلب شاید نباشند باز هر صبح کسی می رود انگار این راه فقط سوی رفتن دارد و انتهای راه، انجا که در تاریکی گم شده است و دیده نمی شود...دردناکتر است زمانی که مرگ سراغ باوری می رود. نه کسی سیاه پوش است نه تشییع می کنند. آرام نشسته ای و می بینی که صدایی می اید. انگار که آب گرمی را روی تکه های یخ بریزی. صدای ترک یخ ها هولناک است زیرا صدای از دست رفتن هویتی است. باوری که می میرد، ایمانی که از دست می رود و عشقی که می پوسد و همه ی اینها از مرگ، چیزی برایت باقی نمی گذارند.

2008-01-23T09:51:00.000+03:30

جهان کوه است و
فعل ما صدا
.

2007-12-28T18:45:00.000+03:30

1. دوران آشفته تری بود، اوایل دهه هفتاد. همان روزهایی که دکتر سروش چند سخنرانی جنجالی در چند دانشگاه انجام داد و ادامه همان مباحث را در نشریه کیان مکتوب می کرد. یکی از ان بحث های جنجالی که باعث شد سروش حتی از جانب بعضی گروه ها تهدید جانی هم بشود مربوط به وحدت حوزه و دانشگاه بود. ان روزها سروش سعی می کرد به مخاطبانش بقبولاند آنچه به عنوان وحدت حوزه و دانشگاه مطرح می شود اساسا دارای اشکالات ماهوی است. به تعبیر او این دو مقوله از پایه و اساس انقدر از هم دور و متفاوت هستند که نمی توان ما بین انها نسبتی ایجاد کرد، از جمله مصادیق مختلفی که برای این فرضیه اش طرح می کرد این بود که مثلا در حوزه، مفهومی بنام "شبهه" وجود دارد . که طالب علم را عملا از نزدیک شدن به این وادی منع می کنند. حالا به هر دلیلی از جمله این که پرداختن به شبهات دین و ایمان را ذایل می کند. و این جزو ذات فرهنگ حوزوی است . در صورتی که به هیچ عنوان در دانشگاه استادی نمی تواند دانشجویی را از پرداختن به موضوعی یا طرح پرسشی منع کند. دانشجو سوال می کند و تا طبق ان اصول ابتدایی جوابش را نگیرد باز طرح پرسش خواهد کرد.سروش می گفت حالا چه اصراری است این دو مقوله ی متفاوت را بخواهیم با همدیگر وحدت بدهیم . چیزی که عملا امکان پذیر نیست.

2 . آوینی شخصیت قابل اعتنایی بود. جدای از اینکه چه گرایش های سیاسی و فکری داشت آدم عمیقی بود برای همین هم بود عده ای با کوبیدنش و عده ای با سینه زدن زیر پرچم سیاه مرگش برای خودشان دنبال تشخص بودند. یادم نمی رود وقتی در نظر خواهی نشریه سوره از منتقدین برای بهترین فیلم تمام عمرشان جلوی شماره یک خود نوشته بود : سرگیجه ( آلفرد هیچکاک ) چه بلبشویی راه انداختند. که چشممان روشن شخصیت ارزشی ما بهترین فیلمش از هالیوود است انهم کارگردانی که تخصصش بازی دادن زنان موبور خوشگل است! یا مثلا در ان سمینار کذایی که سعی کرده بود از فیلم "عروس" افخمی به عنوان یک فیلم خوش ساخت و یک ملودرام ابرومند دفاع کند وقیحانه ازش پرسیده بودند: حالا شما علاقه تان به خود عروس است یا فیلم عروس؟
آوینی در کتاب ایینه جادو نگرشی فلسفی نسبت به هنر سینما دارد. و مخصوصا در مقوله ی سینمای دینی مباحث جالبی را مطرح می کند . می گوید شک نداریم که خاستگاه سینما غرب است . اصلا سینما مقوله و ابزاری غربی است و ظرفیت بالایی هم برای انتقال آن فرهنگ و آن فلسفه دارد . ولی لزوما این بدان معنی نیست که از سینما انتظار داشته باشیم برای یک سری مفاهیم دینی و الهی هم مدیوم مناسبی باشد. که قطعا نیز چنین است . مگر چند فیلم نمونه ای می شناسید که توانسته باشند یک مفهوم دینی که منشا وحی دارد را بدرستی و با قدرت انتقال دهد؟ قطعا اگر نگوییم غیر ممکن بسیار مشکل است زیرا این دو ذاتا قابل جمع نیستند. حالا فکر کنید چه تلاشی برای رشد سینمای دینی یا اندکی با اغماض "سینمای مقهومی" می کنیم و چه پولها که هزینه می کنیم تا جنسمان را جور کنیم.

3 . شخصا موسیقی محسن نامجو را دوست دارم . حالا فارغ از جو گرفتگی که یه هو مثل موج می اید و می رود . وقتی موج اندکی فروکش کرد می شود راحت نشست و چند تراک از نامجو گوش داد و لذت برد. البته این به شرطی است که موج نامجو زدگی – که موج برعکسی است - را هم رد کرده باشی. سوای اینها محسن نامجو یا به طریق اولی موسیقی تلفیقی چه کاری انجام می دهد؟ یا تم غربی است و شعر شرقی و عرفانی است. یا لحن خواندن راک است و ساز موسیقی ایرانی اصیل است. و یا ترکیبی از اینهاست. منشا موسیقی راک را در غرب همه می دانند و این که فرهنگ غرب چه روندی را طی کرده است تا به این گونه از موسیقی برسد که اساسش طغیان و نفی سنت ها و حالا در اغلب زیر گونه هایش اعم از متال و ... پوچی و نهیلیسم است. از ان سو کارکرد موسیقی شرقی یا همان سنتی خودمان را ببینید با ان ابزار خاص ، شعر های خاص ، و کلا جهانبینی خاصی که نسبت به انسان و زندگی دارد. براستی نشاندن این دو کنار یک سفره می تواند امکان پذیر باشد؟ چطور می شود این تضاد فلسفی وحشتناک را تلفیق کرد؟

4 .حال چه اتفاقی می افتد که موسیقی نامجو را دوست می داریم؟ یا با کیوسک و پیتزای قورمه سبزی اش حال می کنیم؟ پاسخ روشن است . اینجا ایران است. جامعه ای در دوران گذر. یا بهتر بگویم فرو مانده درگذر ! ما به شدت سطحی زده شده ایم. و درگیر پوسته ها تا انجا که مفاهیم و پایه ها نازل ترین اهمیت را یافته اند. پلیس را نیروی انتظامی می نامیم ، بوکس را مشت زنی ، رقص را حرکات موزون، کنسرت را اجرای صحنه ای! و و و گمان می کنیم حرف جدیدی برای عالم بشریت اورده ایم. اینجا جوان در حال رشد شب تا صبح ام تی وی و شو تی وی می بیند و صبح تا شب انواع طرح های امنیت اجتماعی . از رادیو پیام قهوه خانه های سنتی گه گاه چایکوفسکی پخش می شود و در کافه های بالای شهر کاپچینو را با سه تار عبادی سرو می کنند.قطعا با تولید بعضی واژه ها از جمله " روشنفکری دینی" این چاله های عمیق را نمی توان پر کرد این تضاد ها و این ملغمه ی عجیب و غریب ابتر ناقص الخلقه برایندش می شود چیزی مثل موسیقی نامجو. و ما مفتونش می شویم زیرا چیزی است از جنس خودمان: به شدت دوپاره ، متضاد و سر در گم.

2007-12-22T20:17:00.000+03:30

● باور کن عین حقیقته این که یه نفر بی شرافتی رو در حق ادم تکمیل کنه ، نهایت سعادته. وقتی همه چی ناقص و پا در هواست یه جورایی ادم اویزونه . اینجوری تکلیف همه چی مشخصه.

● "هدر شدم به غلط رفتم این توالی را..."

● فقط یه ارزو . اونم انقدر کوچیک هست که تو جیب جا بشه.

● الان می فهمم چرا وقتی تقی به توقی می خوره، مردم اول از همه بانک ها رو اتیش می زنن. این رفتارهای ظاهرا غیر معمول اجتماعی ریشه اش یه جاهای خاصیه که پیدا کردنشون زیاد سخت نیس.

● ما سه نفر بودیم. نه مانند همه که یک نفر هستند. ما سه نفر بودیم . با شش عدد دست، شش عدد پا، سه جفت چشم و چهار عدد قلب بی ملاحظه!.ما سه نفر بودیم بدن هامان را برای لحظات عادی زندگی ورزیده کرده بودیم . پیاز خرد می کردیم و و سه نفری برای پرداخت قبوض اخر ماه در صف هایی که همه یک نفر بودند می ایستادیم و با اداب خاصی فیش ها را پر می کردیم و چشم در چشم همدیگر به صدای پول شمار گوش می دادیم.روی اوراق بها دار خواب های بی بها دیدیم و رویاهامان ورزیده شد. و عضلاتمان از سمتی که شما می خواستید رشد کرد.

● خواستم دوباره بنویسم
فرصت نبود
ماه رفته بود
دفتر سیاه بود
خواستم دوباره بنویسم

● "هنر دریغی ست بر از دست رفتن ِ زیبایی ها"
ولادیمیر ناباکوف

● زندگی دو گانه ورونیک فیلمی ست لطیف و رخوت انگیز که در فضایی بین اروتیسم و احساس دلتنگی می گذرد و این همان معمای عبوس و ناگشوده ی فیلمی ست که سیمای ناگفتنی داستان های ذهنی هنری جیمز، یا هزارتوهای شاعرانه ی بورخس را به ذهن متبادر می کند . پس از دیدن فیلم حس می کنید تنها نیمی از فیلم را دیده اید – مثل کسوفی که از پشت شیشه ای دودی دیده می شود - یا اینکه دریافت و درک تان از زمان به هم ریخته و همه چیز در انی، در یک چشم بر هم زدن جلوه گر شده است.
هال هینسن

● در فیلم "آرامش با دیازپام 10" در صحنه ای مادر محسن نامجو در مورد فرزندش میگه : کم کم خوب میشه ایشالا!

2007-11-22T10:45:00.000+03:30

درست یکصد و سی شش سال گذشته است از آخرین باری که سوار اتوبوس شدم و از آن شهر رفتم.
شهری غریب، کوچک و دور افتاده که یک ماه نگذشته بود کج و کولگی کاشی های پیاده روهایش را از بر شدم. شهری خاکستری، تنگ، با خانه هایی یک طبقه، کوتاه، آدمهایی کوتاه، اسمانی اما بسیار بلند. گویی آسمان واقعی فقط از انجا بود که دیده می شد. راه رفتن توی پیاده روهای غمبارش هیچ اندوهی را مستهلک نمی کرد که هیچ، می افزود. شهری که از ابتدا تا انتهایش را بشود پیاده در کمتر از نصف ساعت پیمود انبوهی از کسالت و یکنواختی را درون روح آدمی تزریق می کند. انجا همه چیز آغشته به غلظت آهسته ای در جریان بود و جوهره ی واقعی زندگی از زیر انهمه دلتنگی نمایان می شد. بارها و بارها توی تلخ گردی هایم می خواستم با دقت بیشتری و نگاهی دیگرگون چیزهای تازه ای از ان مناظر تکراری و یکنواخت در بیاورم اما امکان پذیر نبود . شهرها اینگونه است که آدمها را می سازند.
شب ها صدای کوهن بود تنها، نوایی که همه بر سرش توافق داشتند، کسی غر نمی زد. فیوچر، ای ام یور من...
نادر تکیه می داد به کنج دیوارو پاهای لاغرو بلندش را می انداخت روی هم و دود سیگار را از بغل عینک سیاهش بالا می داد. وقتی از رو به رو نگاهش می کردم بدنش درست شبیه منقل می شد. می نشست زیر عکس واسیلی و سیگار می کشید و سیگار می کشید. گفتم نادر، این نخ سیگار لای انگشتات انگارجزیی از بدنته. عکس واسیلی را قاب گرفته بود و با خط پفکی زیر عکس برایش نوشته بودم : واسیلی ای لاو یو. گفتم نادر جان مدونا و گرتا گاربو پیشکش لااقل یه روبرتو باجویی یوهان کرایفی پیدا می کردی اخه این واسیلی با این سیبیل های چخماقی؟
سخت بود. روزهای آرام و کشدار سخت بود. مهدی مثل یک روح می امد و می رفت. هیچ خودکاری نبود توی اتاقش که مغز داشته باشد. افشین گفت یه بسته نی بگیر اینقدر نیفت به جون خودکارای ما. حوصله نداشت بره تو سوپری ها دنبال نی بگرده. گفتم مهدی بیا بشین کمی حرف بزنیم: الان برمی گردم، و می رفت و یک ساعت بعد با چشمان سرخ برمی گشت. من اسهال بودم. هیچی ام نبود یه هو اسهالم می گرفت. نادر اول ها بهم می خندید.بعدها می دید چقدر اذیت می شم حال خودش گرفته می شد. مهدی گفته بود یه کم برات سوخته شو می آرم همچین سفتت می کنه بری پی کارت و آورده بود. گفتم اثر که می کنه ولی از دیفنوکسیلات بهتر نیست. دکتر بعد هزار تا ازمایش گفت عصبیه . ولی من عصبی نبودم. آروم بودم فقط به زندگی فکر می کردم به آدما فکر می کردم و فکر می کردم به پدر دوست دختر افشین . عصبی نبودم. مهدی، مصدق می خواند هر وقت توپ می شد مصدق می خواند: با خویش نشستن، در خود شکستن...بر آستانه ی در گرد مرگ می بارید، از آسمان شب زده تگرگ می بارید. افشین برق لب می زد می گفت لبام می سوزه از هوای این شهر کوفتیه. مهدی به دوست دختر افشین می گه ملخ. طفلی از بس لاغره. پدرش معتاده صبح های زود هنوز خروس ها بیدار نشده اند می آد پیش افشین و شب ها بعد نیمه می ره خونه شون. نادر میگه پول مواد بابای ملخ رو افشین می ده . دختر خوبیه، با کسی حرف نمی زنه، فکر می کنم اصلا با افشین هم حرف نمی زنه وقتی صبح تا شب با همند. بعضی روزها برامون ناهار درست می کنه، دست پختش بد نیست. حداقل از دست پخت نادر بهتره.
یک تکه ایینه کوچک پیدا کرده ام. خیلی به درد خوره. از لای نرده های پنجره ی اتاق بیرونش می ارم و از بغل که نگاه می کنم تا انتهای کوچه دیده میشه. نرده ها نمی ذارن ادم سرشو بیرون بیاره مثل شکنجه می مونه. توی ایینه ها همش فکر می کنم دنیا با کمی صداقت جور دیگه اییه. دنیای بدون خیانت چه شکلی میشه از توی این ایینه؟ از لای این نرده ها که اونور دروغ ها دیده نمی شن زندگی جور دیگه ای نیست . مهدی به زندگی فحش خواهر می ده. می گم خواهر نداره که. نادر همش فکر می کنه بالاخره همه چی درست میشه. و افشین فکر بساط امروزش با ملخه.
شبها کوچه ها رو مه می گیره، نور از تو پنجره ها که بیرون می زنه یه جور عجیب غریبی دیده می شه. شب تا دیر وقت می مونم خونه فرهاد. برام از عشقش میگه و دو نفری پوکر بازی می کنیم. پوکر دونفری مثل تف سر بالاست ولی من دوست دارم. فرهاد اغلب دستش فول میشه بعد که کارتها رو رو می کنه و چای میریزه. تو همچین جایی یه نفر هم واسه پای پوکر جای شکرش باقیست.
گاهی که می نویسم فراموش می کنم. سلینا می گوید اینها را که نوشته ای خودت می فهمی؟ وقتی پایت روی خرمالوی گندیده ای سر بخورد فهمیدن به چه دردی می خورد؟ سلینا تنهاست و غمگین است برایش تعریف کرده ام وقتی جنده ای از ادم تشکر می کند چقدر لذتبخش است. سلینا جنده را نمی فهمد تن فروش را نمی فهمد می گوید تن ادم که به فروش نمی رود تن ادم همیشه مال خودش است.
دیر وقته، فرهاد اصرار می کنه شب پیشش بمونم اما نمی تونم از سیلنا بیست صفحه دیگه مونده. نمی تونم واسه فردا نیگرش دارم. دوباره کوچه ها غرق مه اند. دیروز که بیکار بودم از روغن توی اشپزخونه مالیدم به لولای در ورودی دیگه جیر جیر نمی کنه . توی راه رو که وارد می شم اتاق من خاموشه فکر کنم سلینا خوابیده . از اتاق افشین صدای خنده می اد. اتاق نادر روشنه ولی صدایی نمی اد برعکس از اتاق مهدی که چراغش خاموشه صداهای بلندی میاد. جلوتر که می رم صداها واضح تر میشن اتاق مهدی مثل کاروانسراست. هر کی هر کار خاصی داشته باشه می ره اون تو . زیر کفشم هنوز لیزه پوست خرمالو چسبیده بهش. می خوام چراغ رو روشن کنم منصرف میشم. صدا بلند تر میشه انگار صدای ناله ی زنی باشه که داره کیف می کنه. خنده ام می گیره.اینا باز دارن به حساب مملکت می رسند! بهزاد یه دوستی داره زن میانسالیه اسمش مملکته. اسم عجیبیه و قتی از بچه ها شنیدم فکر کردم دارن شوخی می کنند ولی اینجوری نبود.جنده است. یعنی این شغلشه. بهزاد میگه همچی مملکتی رو باید گا...
خودمو پرت می کنم توی اتاقم خسته ام و خوابم می اد پنجره رو باز می کنم نرده ها برق می زنن می افتم تو تختخواب و کتاب رو باز می کنم سلینا ملافه هاشو شسته توی بغلش با بوی ملافه های شسته شده خوابم می بره .
بقیه اش بماند. از صدای داد و فریاد بیدار می شوم زنیکه جیغ می زند توی راهرو. نمی دانم توی خوابم یا توی اتاق . کورمال بلند می شوم سرم از لای در بیرون می اید. بهزاد سعی می کند چند تا هزار تومانی را بکند توی کیف مملکت . زنیکه داد می زند. کورمال می گویم چه خبره؟ بهزاد می گوید : دبه کرده. زنیکه داد می زند : من دبه کردم یا تو ؟ قرارمون سه نفر بود؟ یا شیش نفر؟ بهزاد می خندد : چی شده حالا ؟ از اونجات کم شده؟ بوی خرمالو می اید. سلینا رفته، به بهزاد می گم راضیش کن تورو خدا. دو سه تا دیگه می ذاره روش. زنه اروم میشه، سرشو بر می گردونه می خوام ازش بپرسم جنده یعنی چی؟ خوابم می اد. می اد رو به روم وامی ایسته. رژهاش مالیده شده دور و بر لب هاش مثل تابلوهای ابستره می مونه. افشین بهزاد رو صدا می کنه: حل شد؟ آره بابا. فقط نگاه می کنه. توی تاریکی راه رو طرح خط های مبهمی از صورتشو تشخیص می دم . عمیق نفس می کشه. سیاهی دور چشم هاش قاطی سیاهی دیوار راهرو شده. خودشو جمع و جور می کنه : به هر حال ممنونم. و میره. برگشته ام توی اتاق به سلینا می گویم حس خوبیه یه جنده از ادم تشکر کنه. سلینا هیچوقت نمی خنده. گاهی . فقط گاهی که من خیلی خوشحالم، مثلا از ته دلم چیزی فرو میریزه گوشه ی لب بالاییش کمی یه وری میشه که شبیه لبخنده ولی درست معلوم نمیشه که لبخند میزنه یا نه ولی به هر حال این جور مواقع قیافه اش محشره . من انقدر تماشاش می کنم خوشحالی ام یادم میره.
هنوز تموم نشده. زندگی مثل جنازه ی هیولایی عظیم که از بالای کوه ول شده باشه سراسیمه حرکت می کند و مملکت را و سلینا را و خرمالو را و ملخ را با خودش پایین می برد. هوا دارد گرگ ومیش می شود که اتوبوس اخرین پیچ گردنه را می پیچد و شهر با سوسوی چراغهای ریزش محو می شود.

2007-11-20T10:38:00.000+03:30

اما این دیدارها، این بدرود ها، عاقبت ما را نابود می کنند
ویرجینیا وولف

2007-11-03T20:02:00.000+03:30

- مرا ببوس، ببوس و بگو که خوشبختم می کنی ...
- بگذار برایت لالایی بگویم، تو باید امشب در اغوش من بخواب بروی، به خوابی راحت و لذت بخش، زیرا فردا راه درازی در پیش داریم و خسته خواهیم شد... من گردنت را مثل سینه گرم و سفید کبوتری با دستهایم نوازش می کنم ... نوازش می کنم تا خون در رگهایت گرمتر بگرددو خواب چشمت را بگیرد، به بین چه شب دم کرده ی دیر وقتی است، به بین چه تنهایی و سکوتی است. ساقی! ساقی! مرا به بخشو یقین داشته باش که بیچاره ترین و بی گناه ترین و بی اراده ترین فرزند ادم هستم و مرا به ان رنجهایی که در بعد از ظهرها کشیده ام و از این پس هم خواهم کشید به بخش، مرا به این شب گرم تابستان و به این شهر دور افتاده و به این خانه خلوت با نارنجستان گناه الودش به بخش و بگو که دوستم می داری ... همین برایم کافی است، اگر صمیمانه گفته شود، بگو بگو و مطمأن باش ترا به شهری بزرگ می برم که پر از باغ باشد و برایت طلا و لباس می خرم و شبها به تاتر و سینما میرویم و تو پس از ان تا سپیده دم در اغوش من خواهی بود و لذت حتی از مژه هایت خواهد چکید و این دستهای مرا به بخش که اکنون گردن پاک بلورینت را نوازش می دهد و می خواهد روح ترا به ملکوت برساند...
ساقی چشم بسته بود و لبخندی از رضایت بر صورتش می درخشید. تصور لذت نزدیک از خوشی سرشارش کرده بود. دکتر حاتم دستهایش را به هم نزدیک کردو گلوی ساقی در میان خشونت و نیروی ناگهنای این دستها که هر دم به هم نزدیکتر میشد رو به انسداد و خاموشی رفت. نگاه دکتر حاتم سرد و خاموش بود، ساقی از میان لبهایش که اکنون کبود شده بود زمزمه میکرد:
- ترا .. دوست میدارم ... ترا ...دوست ... میدارم، و تو ایا ... به عهد خودت وفا ... خواهی کرد؟
دکتر حاتم لب بر لبان ساقی گذاشت و آهسته و مقطع گفت:
- اکنون ... میدانم که در مغزت ... چیزی می جوشد و فریادی ... از دلت برخاسته است و گرمایی عجیب در کاسه ی سرت هست و اینها همه از بی هوایی است، هوا ... هوا تو حالا نه به خانه و نه باغ و نه طلا و لباس و نه حتی به عشق ... بلکه به یک قطره هوا احتیاج داری یک قطره هوا که مغزت را از جوشیدن باز دارد.

از : ملکوت – بهرام صداقی

2007-11-01T20:13:00.000+03:30

2007-10-05T11:59:00.000+03:30

● من هم در زندگی همان هرزگی یا عیب ربله را داشته ام. من عمرم را چنین گذرانده ام که خودم را در موقعیتهای نومید کننده قرار دهم. من به دقت خودم را نفرت انگیز و غیر قابل تحمل کرده ام. لذا، من هم مثل او، انتظار ندارم که از دیگران توقعی داشته باشم. همین مانده که منتظر "مُف" دیگران بمانم. این کار هنوز دهن مودون را می بندد. شهردار، همه، می خواهند پوستم را بکنند. هنوز هم کثافت به داخل صندوق پستم می اندازند. روی دیوار چه چیز ها که نمی نویسند...بر ضد سلین، پورنوگراف... اما در مقابل دوگل شما پاک و منزه است. لابد شکمش را دیده اید، دگل را می گویم. خیلی گنده است، گنده. یک چیزی درون ان است. او با یک چنین شکم گنده ای خواهد ترکید. در داخل آن شکم، همه چیز گندیده است...
.
من همچنان خواهم نوشت. تنها، روی میزم، یک داستان می نویسم. اسم آن شمال است، شمال، خیلی ساده. شمال، مثل جنوب، مثل شرق، مثل غرب. تا کنون 2300 صفحه شده است. به خط خودم سه هزار صفحه خواهد شد. البته یک سال دیگر کار دارد.

از دیدار سلین با گی بشتل

● نمی شد بگویی دقیقا زمستان کی فرا رسید. افت هوا تدریجی بود، همچون کسی که پیر می شود، روز به روز و نامحسوس تا این که فصل واقعیت مسلم غیر قابل انکاری شد. ابتدا شب ها دمای هوا کم شد، بعد روزهای یک بند بارانی فرا رسید، سپس بادهای سر در گم اقیانوس اطلس، رطوبت هوا، افتادن برگها و تغییر ساعت هر چند هنوز گه گاه آرامشی موقتی وجود داشت، صبح هایی که می توانستی بدون پالتو خانه را ترک کنی و آسمان بدون لکه ای ابر و درخشان بود. اینها اما، مانند علایم بهبود کاذب در بیماری بود که حکم مرگش صادر شده باشد.

هنر سیر و سفر – آلن دو باتن

●
برای اینکه بگویی" دوست می دارم"
دلی باید
به گنجایش دشنه های جهان!
باورت نمی اید، بسم الله!

.

پرده را پس می کشم
پس می کشم

.

چه تفاوت دارد
تمام نگاهها اگر
سنگ می شود؟
من
دلم برای سنگها هم
تنگ می شود

سراغ ساده ای از دل بگیریم – علی بداغی

2007-09-23T13:39:00.000+03:30

دوست عزیزم من همانقدر از وطن بیزارم که از مابقی دنیا، مگر شما جایی سراغ داری که عدالت باشد و آزادی باشد و آرامش باشد. حالا گیریم اینجا کمی تناسب ها به هم ریخته تر است. بشر هر چه از سمت ابزار فربه تر شده است، از سمت مفاهیم و ارزش ها به سردرگمی و اضمحلال رفته است و وطن یک مفهوم است، یک معنی است. مفهومی که بوی چارچوب می دهد، بوی ماندن می دهد و بوی سکون. و روحی که اندکی بیقرار باشد، مفهوم وطن را بر نمی تابد. کافیست به لیست بلند بالای مشاهیری نگاه کنی که در کشور و جغرافیای خود مغضوب بوده اند یا حداقل وقتی از مرز گذشته اند نبوغشان شکوفا شده است. و براستی دوست دارم بدانم وقتی از وطن حرف می زنی دقیقا از چه چیزی حرف می زنی؟ مقصودت کدام وطن است؟ این محدوده ی فرهنگی و زبانی و قومی؟ پان فلانیسم و پان بهمانیسم؟ یا محدوده ای دینی و مذهبی؟ امت واحده اسلامی، امت واحد یهود، مسیحی و غیره؟ یا وطنی که نام بردی همین محدوده ی جغرافیایی است که خطوط باریک روی نقشه ها مشخص می کنند؟ خطوط باریک بی اعتباری که در فلان عهد نامه صدها کیلومتر جابجا شد و در بهمان عهدنامه نصف دیگرش را به اب نباتی فروختند. کاش می گفتی وطن کدامیک از اینهاست تا من حسم را در نسبت با ان بیان می کردم. امروز واژه ی "وطن" بیش از هر زمان دیگری نامفهوم و گنگ می نماید. وطن درمیان کشمکش بی پایان ناسیونالیست های مذهبی و ناسیونالیست های ملی و یک جهان وطنی بی حد و مرز پوپری گم شده است. و باور کن عصر فردوسی و رستم نیست، برای بشردوره ی ارتباطات که روبه روی اینترنت ایستاده است و طول و عرض محدوده های فرهنگی وجغرافیایی و سیاسی اش بسیار وسیع تر شده است ، صحبت از وطن کردن اگر خنده دار نباشد بسیار مشکل است.
از همه ی اینها که بگذریم وطن هر چه که باشد یا نباشد دستاویز خوبی است هم برای ما و هم برای دولتمردان. ما زیر سایه اش لم می دهیم و ناتوانی هامان را میراث باشکوه از دست داده مان را و صده ها خواب خرگوشی مان را فراموش می کنیم وصاحبان قدرت با توسل بر ان هر از چند گاهی جمعیتی را به وجد می اورند و تعدادی را به دنبال خود می کشند.
وودی آلن جایی گفته است :" خدا مرده، مارکس مرده، من هم حال و روز خوشی ندارم ". سروش عزیز می خواهم بگویم وطن هم حال و روز خوشی ندارد و نمی دانم چه باید کرد.

2007-09-22T10:21:00.000+03:30

" هر کلمه ای که نوشته می شود غلبه ای است بر مرگ"

میشل بوتور

2007-08-25T12:05:00.001+03:30

فردا بهش فک می کنم!

2007-08-23T12:37:00.000+03:30

2007-08-12T08:47:00.000+03:30

بیتوته کوتاهی ست جهان
                       در فاصله ی گناه و دوزخ
خورشید
همچون دشنامی بر می آید
و روز
شرم ساری جبران ناپذیری ست

آه
پیش از آن که در اشک غرقه شوم
چیزی بگو

درخت،
جهل معصیت بار نیاکان است
و نسیم
       وسوسه یی ست نا به کار.
مهتاب پاییزی
کفری ست که جهان را می آلاید

چیزی بگو
پیش از آن که در اشک غرقه شوم
چیزی بگو

هر دریچه ی نغز
بر چشم انداز عقوبتی می گشاید
عشق
رطوبت چندش انگیز پلشتی ست
و آسمان
       سر پناهی
تا به خاک بنشینی و
                       بر سرنوشت خویش
                                         گریه ساز کنی.

آه
پیش از آن که در اشک غرقه شوم چیزی بگوی،
هرچه باشد

چشمه ها
از تابوت می جوشند
و سوگ واران ژولیده آبروی جهان اند.

عصمت به آیینه مفروش
که فاجران نیازمندتران اند

خامش منشین
خدا را
پیش از آن که در اشک غرقه شوم
از عشق
چیزی بگوی

شاملو

2007-07-31T20:29:00.001+03:30

نگذاشته بودم هیچوقت اینجا شبیه تقویم بشود یا شبیه خبرگزاری ها. فلان چیز را تبریک بگویم یا بهمان مناسبت را تسلیت . اما در این عصر گرم و دلگیر خبری را که می خوانم بارها مرور می کنم تا اشتباه نکرده باشم . چند روز پیش برگمان رفته است و امروز انتونیونی! عجیب است که مرگ این دو به چنین توالی نامیمونی منجر شده است. متفکرانی که با اثارشان زندگی کرده ایم و معنی هنر و اندیشیدن را یاد گرفته ایم .وقتی خبر را می خواندم صحنه ی معروف رقص مرگ در فیلم مهر هفتم جلوی چشمانم رژه می رفت. سوگنامه نوشتن برای کسانی که زیر سایه ی تفکرشان زیسته ای ویران کننده است و مرگ را مثل سیلی سنگینی توی گوش آدم می زند. درونم خالی شده است مثل روز اولی که سکوت را دیدم. روز اولی که شب را دیدم و پرسونا را دیدم و توت فرنگیهای وحشی را دیدم و کسوف را دیدم و نور زمستانی را و مهر هفتم را چشمه ی باکره گی را و و و ...
برگمن مولف درد زندگی و انتونیونی نقاش تنهایی بشر بود.
اخرین فیلم انتونیونی فیلم کوتاه سیاه و سفیدی بود که تنها بازیگرش خودش بود. روی صندلی چرخ دار و با صورتی سنگی و درهم رفته وارد تالار شگفت انگیزی می شود که تندیس های ساخته ی میکل آنژ زیر نورها و سایه هایی تند و زاویه دار دیده می شوند. رویروی مجسمه ها توقف می کند و به عظمت انها خیره می شود. لحظه ی اوج فیلم جاییست که انگشتان پیر و چروکیده ی استاد را در نمایی نزدیک می بینیم که روی انحنا های نرم و سفید مجسمه ها که همچنان بعد سالها استواری و زیبایی خود را حفظ کرده اند حرکت می کند. گویی این هنر و زیبایی است که قدرت دارد و در برابر پیری و ناتوانی زندگی سر خم نمی کند و سینه سپر کرده است. فیلم های استاد همانند مجسمه های میکل انژ خواهند ماند و نسل ها با افتخار انگشتان پیرشان را روی فریم های ماندگار انها خواهند کشید.

2007-07-27T18:33:00.000+03:30

بیهوده زیستن
شرف داشت،
به
اویختن از ریسمانهایی پوسیده.

2007-07-26T12:42:00.000+03:30

"گویی من و او در یک خانه بزرگ شدیم. فقط او از در پشتی بیرون رفت و من از در جلویی "

کاپوتی فیلم بسیار سردی است. بازی ها، کادر بندی ها، دیالوگ ها، حتی دوربین در جهت ایجاد فضایی بسیار تخت و تک بعدی از ادم ها و رویداد هاست. علیرغم این فیلم جذابیت و کشش درونی عجیبی دارد که یقه ی بیننده را ول نمی کند. دقیقا نمی توانم بفهمم این جذابیت از کجا می آید. با این که موضوع فیلم مستقیما به جنایت هولناکی می پردازد شاید کارگردان عمدا تمامی پیرایه های ممکن و تکنیک های جذب تماشاگر را که در این نوع فیلم ها عادت به دیدنش را داریم بی رحمانه حذف کرده است. تا چیز دیگری را سوای اینها نشان تماشاگر بدهد. و بسیار هم موفق بوده است. فیلم از نگاه من در این جمله خلاصه می شود: چگونه نوشته ای نویسنده را می بلعد! این شاید ذهن مشغولی تمامی کسانی باشد که حتی اندکی دغدغه نوشتن داشته باشند. در مواردی نوشته به طرز افسار گسیخته ای رشد می کند و از توان و ظرفیت نویسنده بالاتر می رود و روح و روان نویسنده را در اختیار خود می گیرد. کاپوتی نویسنده ای ژورنالیست و کاسبکار است که سوژه ای جذاب را برای کارش می یابد: جنایتی هولناک که در منطقه ای دور افتاده در کانزاس اتفاق افتاده است . همراه دوست نویسنده اش نل هارپرلی به محل وقوق جنایت می رود تا مصالح مقاله اش را جور کند. با متهمان جنایت، پری اسمیت و دیک هیکاک ملاقات می کند و اعتماد انها را جلب می کند تا بتواند به نوشته اش پر و بال بیشتری بدهد. متوجه می شود قضیه می تواند فراتر از یک مقاله چند صفحه ای باشد و شروع می کند به نوشتن کتاب می کند . دقیقا تا اواخر فیلم ما با کاپوتی کاسبکار و بی تفاوتی روبرو هستیم . برای متهمان وکیل گران قیمتی می گیرد تا اعدامشان رابه تعویق بیندازد و کتابش در زمان مناسبی بیرون بیاید . یا به پری اسمیت اطمینان می دهد که نمی خواهد چهره ی انها را در کتاب همچون جنایتکاران بی رحمی نمایش دهد، اما فصل افتتاحیه کتاب را که در سمیناری باز خوانی می کند انچنان فضاسازی کرده است که تمامی شنوندگان را از هولناکی جنایت میخکوب می کند. اما در اواخر فیلم هر چه ملاقاتهایش با پری اسمیت بیشتر می شود و هر چه به زوایای پنهان ماجرا اشنا می شود. اسیر قصه می شود و فاصله اش از سوژه از بین می رود. در انتهای فیلم با ترومن کاپوتی از هم پاشیده ای رو برو هستیم که صحنه ای اعدام قاتلان را نظاره می کند و از اینکه برای انها کاری انجام نداده دچار عذاب است.
فیلم با اعدام محکومین پایان می پذیرد. اما می دانیم " در کمال خونسردی" اخرین کتابی است که ترومن منتشر می کند و دیگر نمی تواند کتاب دیگری بنویسد و سال 1984 در اغوش الکل و اعتیاد از دنیا می رود.

2007-07-21T10:51:00.000+03:30

● سر گروهبان شکمش شبیه شیطان، چشمانش خداگونه است. عرقش را پاک نمی کند. قطره های عرق را روی پیشانیش همچون مدال روی سینه اش حفظ کرده است. پشت به آفتاب می کند، دست ها را به کمرش تکیه می دهد، گردنش را صاف می کند و آخرین نیرویش را در گلویش جمع می کند و از حنجره اش چیزی شبیه این خارج می شود : گروهاااان ... در اختیار خود.
همانجا روی شن های داغ خم می شوم، کلاهم را در می اورم و سعی می کنم پاهایم را از تابوت پوتین ها بیرون بکشم.
برای : ص . م

● دستانم را از دو طرف باز کرده ام. درو ن غار، سپیدی زجه می زند. غروب که شد راه افتاده بودیم. مکالمه های دراز بیهوده ای درون غار دستانم را از دو طرف باز کرده است. نفس درون غار با دستان صلیب وار زندگی است؟ نفس از دو طرف که سپیدی زجه بزند زندگی است؟ گم شو! گم ... شو! درون غار گم نمی شود. بالای صلیب، زیر خروار خاک گم نمی شود. زجه ی سپیدی گم نمی شود. دستانم را از دو طرف باز کرده ام، مکالمه های بیهوده ای درون غار توی آغوش می ریزند. گمگشتگی کم بود. بایست کرده بودند گم شد.
صدای ناله ی نور بازوانم را می لرزاند. نگاهت چقدر زیباست! چیزی مثل فرو ریختن سقفی از درون بالا می اید. کف غار ارتفاع دستانم است . نگاه کن! دستانم در ارتفاعی گنگ همراه ان نگاه ازلی و ابدی از دو سو تکان می خورند.
سرم عجیب درد گرفته است، قرص هایم تمام شده و چایی ندارم. باید کمی بیاندیشم و مفهوم زیبایی را از لابلای لبان غنچه شده ی مرگ بیرون بکشم!

● فیلم Ma mere اقتباسی است از رمانی به همین نام نوشته ی ژرژباتای. تماشای آن برای عاشقان آن مرحوم توصیه شده است. پروردگار همه را به راه راست هدایت فرماید!

● حس سرخوشانه ی خوبی دارم شبیه آدمی که ناگهانی بیفتد توی جوب کثافت و لجن ولی هنوز قدم از قدم برنداشته باران شدیدی بگیرد.

● ان ته ته وجود آدم ها، چیز کثیف و ناجوری هست که نمی دانم چیست. همان چیز درست زمانی برایت نمایانده می شود که انتظارش را نداری. آن لحظه بهت و حیرت بر درد و رنج غلبه می کند. می نشینی روی تابوت پوسیده ی چوبی و سعی می کنی صداهای نامفهومی که از توی تابوت می رسند را از هم تفکیک کنی. روی تابوت باید آرام بود و سکوت کرد. باید به ارامش مردگان احترام گذاشت!

● فیلم Samaria همچون دیگر فیلم های کیم کی دوک مانند بهار، تابستان، پاییز، زمستان و بهار بسیار لطیف و تامل بر انگیز است. هنگام تماشای فیلم هیچ فشاری را تحمل نمی کنی . قصه و تصاویر انچنان آرام و مرموز زیر پوستت می خزند که حس می کنی تجربه ی بدیعی را از سر می گذرانی. داستان فیلم روانکاوی شخصیت دختر نوجوانی است که زیر سن قانونی و بدون این که هیچگونه نیازی داشته باشد تن فروشی می کند. این البته پوسته ی ظاهری قصه است . ایده های بکرزیادی زیر لایه های زیرین قصه پنهان شده که یافتن تک تک انها مخاطب را به هیجان می اورد. نمی توانم از باز گویی صحنه ای در فیلم چشم پوشی کنم . گو اینکه باز گویی ان چیزی را نمی نمایاند زیر بشدت سینمایی و متکی بر تصاویر است. در سکانسی از فیلم دختر می بیند که پدر او را کشته است و بر روی تپه ای چاله ای را می کند تا جنازه اش را دفن کند. پدر چاله را می کند و جنازه را درون چاله قرار می دهد. چهره ی پدر نشان می دهد چقدر از کرده ی خود بیزار است و زجر می کشد. قبل از اینکه جنازه را با خاک کامل بپوشاند گوشی های هدفون دختر را توی گوشهای جنازه قرار می دهد. پدر را می بینیم که کلافه خاک ها را روی دختر می ریزد. و نما قطع می شود به تصویری که واکمن را نشان می دهد که سیم های گوشی اش به درون خاک رفته است و انگشت پدر که دگمه ی واکمن را فشار می دهد و موسیقی حزینی پخش می شود.

2007-07-09T13:47:00.001+03:30

2007-06-25T12:27:00.000+03:30

عاشق شدن به وقت خواب
نفرت
به وقت بیداری
دست بردار ازاین بازی
.
دست برداشته ایم
.

2007-06-10T09:58:00.000+03:30

قرص های برنجمو کجا گذاشته بودم؟
کسی برام پیداش می کنه؟
.
.
.

|

2007-05-29T13:19:00.000+03:30

گاهی
به ابر فکر می کنم
            گاهی به باران
گاهی
         به
                 آب

2007-05-17T19:46:00.000+03:30

هنوز
      احمقانه
            فکرمی کنی
فردا که شد
           روز دیگریست؟

2007-05-06T14:27:00.001+03:30

شبانه های، لختی روی اوراقی مخملین آوار می شود.
قلم لرز دارد.
دل لرز دارد.
بوهایی حنایی رنگ دور گردنت لرز دارد.
شبانه هایی سرد از استین قلم سبز می شود. سبز از نگاه سیر شبانه به باد می رود.
گل را دوباره بنویس . خطم خوانا نیست.
سبز را دوباره بو کن. ساعت خواب نمانده است.
دل را دوباره بنویس. خطت خوانا نیست. خواب را دوباره ببین. ملافه کنار رفته است.
.
ستاره که افتاد،
جنازه های شبانه ی ما را توی خاک گلدان چال می کنی.

2007-04-27T20:14:00.000+03:30

ولودیا
نوشتن کار مسخره ای ست ولی چاره ای نداریم چون همچنان نمی توانیم با یکدیگر حرف بزنیم.
ما مثل گذشته دیگر نمی توانیم زندگی مشترک داشته باشیم. ونمی خواهم هم داشته باشم، به هیچ قیمتی! ما باید با هم زندگی کنیم، با هم به سفر برویم. یا اینکه باید از هم جدا بشویم. یک بار برای همیشه.

از نامه لی لی به مایاکوفسکی - مسکو 1923

2007-04-05T21:13:00.000+03:30

از تمام راههایی که به تو ختم می شود . از تمام کوره راه هایی که به تو ختم می شود. من تنها یکی از جاده های خاکی ام. یکی از خیابان ها . یکی از پیاده روهام. قدم زدن تو در راهی که منم با کوچه بن بست های بیشمار ، با کوچه های تاریک و خاک گرفته ، جوبهایی با جدول های شکسته سیاه شده. من تنها یکی از راه هام، کوره راهی که به دهکده ای طاعون زده می رسد؟ یا خیابانی ملال انگیز . در من قدم زدن یکی از راه هاست. خیابان پر شتاب تو تابستان افتابگیر است. شهر، هر خیابانش فصلی است . من تنها یکی از جاده های خاکی ام. انتهای بن بست، سرنوشت تمام خیابان ها ی موازیست .اینجا شهر راههای متقاطع. چهار راه ها، سه راهی، دو راهی ها به هم می رسند قطع می کنند از هم می گذرند. قدم زدن تو در من بیهودگی است . خیابان خاکی بی چراغ که انتهاش به کجا می رسد بیهودگی است. از تمام راههایی که به تو ختم می شود به من ختم می شود قدم زدن بیهودگی است. وسط چهار راه چرخ زدن بیهودگی است. شهر راههای متقاطع بیهوده با علایم هشدار دهنده ی بیشمار.اینجا از همه ی راههایی که به همه جا ختم می شوند، زیادی دور است. کمی زیادی دور است از همه جا در من قدم زدن.

2007-03-28T11:57:00.000+03:30

مسخره است
توی راهی گم شدن
که
ابتدا و انتهاش
معلوم است

2007-03-21T12:11:00.000+03:30

شب عید خوابم برد. بازوم از ارنج به بالا لای بالش و سرم گیر کرده بود . لحظه ی تحویل دستم خون مرده بود. دست نداشتم. با دست خون مرده نمی شود نوشت. با دست خون مرده دست داد ، تبریک گفت. یادم باشد سال بعد خوابم نبرد. یادم باشد سال بعد عیدی بسازم برای دل غمگینت. یادم باشد. امسال که در خواب گذشت.
قدرتی خدایی می خواهد تا از مصالحی ناچیز دست اوردی اعجاب انگیز خلق کنی . چنان که انسان را از خاک ساخته است. همه چیز را از هیچ. حتی فراورده های هنری ارزشمند ، مصالح عجیب غریبی ندارند. شعر شاملو همان کلمات فارسی است که در دبستانها به همه یاد می دهند. یا تابلوهای ون گوگ همان رنگ هاست که همه می شناسند. اما افرینش می خواهد. خدایی می خواهد. این که بین همه ی این روزهای تکراری، ملال آور و کش دارو عین هم. روزی را جدا کنی. عزیز کرده ی روزهاش کنی . نامش را عید بگذاری و خوشحالی کنی و بر صدر بنشانیش و سر اغازی برای تحولش کنی . کار هر کسی نیس. خدایی می خواهد.
عید مبارک پروردگارانش باد.

2007-03-14T10:45:00.000+03:30

کو کب سیاه فیلمی از برایان دی پالماست. این قاطعانه ترین جمله ای است که می توان در مورد فیلم گفت. در آثار دی پالما از ارجاع های فرامتنی، کابد شکافی های صرفا روانشناسانه و ادا و اصول های روشنفکرانه خبری نیست . ولی قطعا فیلم هایش چیزی فراتر از یک محصول سرگرم کننده ی آبرومندند. میزانسن ها، فیلم برداری و روایت داستان محسور کننده است.برای کسی که عاشق فیلم نوار باشد کوکب سیاه یافته ی خوبی ست. سوای فضاهای تاریک، قصه ی معمایی ، پایان های نه چندان خوشحال کننده ، زنان اغواگر و مردان تنهای تک افتاده که از مولفه های فیلم نوار هستند، کوکب سیاه پر است از خشونت، فساد و تباهی، پورن و انحرافات جنسی. با دیدن فیلم ادم فکر می کند نسل جدید کارگردان های پرمدعا حالا حالاها باید از رو دست اساتید کهنه کار به ظاهر فراموش شده بنویسند تا بلکه یه زمانی دری به تخته بخوره.

2007-03-06T20:50:00.000+03:30

نوبهاری

محسن نامجو

2007-02-22T11:26:00.000+03:30

● دکتر شریعتی از طبقه متوسط جامعه تعبیر جالبی دارد. می گوید جامعه مثل یک ساختمان سه طبقه اگه باشه . طبقه پولدار و مرفه در طبقه سوم اون بالا نشسته اند و موز می خورند _ که کنایه از امکانات و شرایط مطلوب زندگیشونه - پوست موز رو از طبقه سوم می اندازند پایین و طبقه ظعیف جامعه هم ناچیزی از پوست موز استفاده می برند. گروهی که اون وسط قرار دارند نه از میوه ی موز بهره منداند نه از پوست اون چیزی بهشون میرسه . طبقه متوسط جامعه تنها نظاره گر این دو گروه اند. شما اگه تحصیل کرده باشید و وضع مالی خوبی نداشته باشید از راههای معقول و منطقی هیچ وقت نخواهید توانست به رویاهای یک زندگی دلچسب از لحاظ مالی تحقق ببخشید و همینطور هیچوقت نخواهید توانست سطح زندگی خود را انقدر پایین بیاورید تا با قناعت به همان پوست موز در یک ارامش نسبی باشید . در این صورت تنها خدا به دادتون برسه.

● به خدا جنگ چیز مخوفیه! و این ویرانی و خرابی و دلمردگی رو با هیچ تقدس و ارمانی نمیشه صاف کرد. شما وقتی نوجوان باشی و پدرت تو جنگ باشه، شما وقتی نوجوان باشی و برادرت رو از دست بدی، یا دوستت جلو چشمت مغزش رو زمین پخش بشه، یا خونه رو سرت خراب بشه تنها می تونی اینو درک کنی. اونایی که برای برون رفت از یک شرایط دشوار جنگ رو پیشنهاد می کنند، صمیمانه ارزو می کنم یکی از اون شرایط بالا براشون پیش بیاد تا بدونن یک بمب ده تنی چقدر صدا داره!

● من یه دونه از این عروسکهای ژنتیکی ! می خوام تا شبها نازش کنم و به سواد و معلومات دوستان ایسنایی و همینطور روزنامه اعتماد گریه کنم. جریان از این قراره نه از اون قرار.

● این حاجی مایلی اغلب اوقات خیلی بامزه میشه علیرغم قیافه کاملا جدی و فناتیکش. ادم دلش میخواد "کل یوم" گونه هاشو ویشگون بگیره!

● و قلب باغچه زیر افتاب ورم کرده است.

2007-02-18T22:30:00.000+03:30

سرده،
ها کنی،
تو هوا ذوب بشم ...
.
.

2007-01-09T10:02:00.000+03:30

زمان به هم ریخته ی فنجان ها

می خواستم از شام بیرون فردا شب با هم حرف بزنیم، خون دماغ شدم. لخته گرم رسید روی لبم و دستمالی پیدا نکردم. بالاخره گوشی را می گذارم. باشد برای دفعه بعد که خون دماغ نباشم و شام بیرون فردا شب.
رادیو را روشن می کنم. لحاف تا زیر چانه ام و پیانو. پیچ رادیو را انقدر می چرخانم تا صدا مرزی بین شنیدن ونشنیدن باشد. از قفسه کنار دستم ورقی کاغذ زیر سرم می گذارم. خسته ام و انتظار می کشم خواب در بزند. بفرمایید.
کسی از سر دردهای شبانه چیزی نشنیده بود. همه وقتی که می شنیدند یا سرهاشونو افقی می چرخوندن که یعنی آره آره دردناکه ، یا عمودی می چرخوندن که یعنی چیزی نیس خوب میشه خودش و این همان احساس همدلی از سر استیصاله. سر درد های شب نه که بیدار بمانی و و سر درد باشی ، بلکه توی خواب باشی با دردی مهلک. بیماری غریبی است. درد می کشی و تاثیر خواب نیز معکوس می شود. آشفتگی و کابوس ، جای آرامش و رویا می نشیند و اینچنین تا صبح می پیچی.
برای رویارویی با واقعیت، ماسکی از خیال و انتزاع به صورت می زنی. اینگونه چشمان واقعیت نمی تواند صاف به چشمان تو خیره بماند. اگرنه خون دماغ می شوی یا بیماریهای عجیب و غریب می گیری و این دکترهای احمق که از هیچ چیز سر در نمی آورند.
صبح شده است. از ساعت روی رادیو می فهمم. اتاق پنجره ندارد. راحت خوابیده ام. لحاف را کنار می زنم. امشب توی خواب تکان نخورده ام. کاغذ آغشته به سیاهی را مچاله می کنم و توی سطل می اندازم. پاک کردن گوشها حالا مدت هاست جزو مراسم صبحگاهی من شده است. مثل مسواک کردن یا دوش گرفتن.
زندگی اغلب کمدی شیرینی است. همانطور که متوجه نمی شوی ناگهان این همه درد و رنج از کجا فرو می ریزد، شاید به اتفاق نامربوطی بشود که کمی ارام بگیری یا از شر درد مزمنی خلاصی یابی و این همان جادوی زندگی است همه دنبال روزن روشنی حتی کاملا غیر محتمل نشسته اند. ازاین وجه که نگاه می کنی زندگی کمی شبیه قمار هم می شود. هر آن بازی میکنی ، شاید لحظه ای برسد که ورقها به ترتیب خواست تو بیرون بیایند. حتی اگر همه چیزت را باخته باشی باز دل به آن اتفاق می دهی.
یکی از همان شبهای دراز همیشگی است . خواب می بینم وسط دشت وسیعی تختخواب راحتی گذاشته اند، توی تخت میان خواب و بیداری پرندگان سفیدی را که از بالای سرم می گذند دنبال می کنم، بال نمی زنند، انگار باد جابجاشان کند. بیدار شده ام هنوز توی دشتم، پرنده ها از پرواز خسته اند. امشب برای شام قرار دارم، دیشب تا دیروقت بیدار مانده ام و اینها را نوشته ام . می نویسم تا خوابم نبرد تا سردرد نشوم، دورو برم کنار بالش پر از کاغذ است، به راست می چرخم تا بلند شوم، توی خواب وول خورده ام و رفته ام روی کاغذ ها. بلند که میشوم بنشینم ورق کاغذی روی گوش سمت راستم چسبیده است. آرام از صورتم جدا میکنم، وسط کاغذ چیزی شبیه قیر، سیاه، روغنی و لزج چسبیده است.نوک انگشتم را روی ماده سیاه رنگ می کشم شبیه جوهر خودکار است. هنوز از گوش راستم که روی کاغذ بود کمی از مایع سیاه بیرون می زند. همانجا نشسته ام و رویای دیشب و مایع سیاه و این کاغذ ها را به هم می دوزم. قرار شام یادم می رود چیز دیگری می یابم : دیشب سردرد نشده ام و تا صبح با رویایی شیرین خوابم برده است.
شب توی رستوران میان ان همه سر وصدا، موسیقی سبک مزخرف و بوی غذا، روغن سرخ کرده و سیگار حرفی برای گفتن نداریم. قبل از هر چیز فنجان ها می ایند، رویارویی آرام فنجان ها و بخار. برای بیرون امدن از این زمین سوخته کاری باید کرد. اولین تلاش ما توست :
- دیگه خون دماغ نشدی؟
نه اخرین بار همون روز بود که باهات حرف می زدم.
- فکر می کنی دلیلش چی بود؟
شاید مرکز ثقل آگاهیم جابجا شده بود.
موسیقی تموم میشه تا اون یکی اهنگ بیاد وقفه زیادی داره. خون دماغ رو یادت رفته :
- چرا هیچی نمی گی؟
راستش دیالوگ نویسیم از اول زیاد خوب نبود.
- مگه داری داستان می نویسی؟
معلوم نیس حرف تو شوخیه یا مال من ولی هرچی باشه یه لبخند کم رنگ میاره رو لبات . فلسفی شدن تو این وضعیت هم از اون کارهاست.
من که نه! داستان ها رو قبلا نوشتن، ما داریم بازیش می کنیم!
دوباره می خندی : - کاش می گفتی دیالوگ ما رو کمی بیشتر می کردند.
شروع می کنیم به خوردن، یعنی در واقع ابتدایی ترین چیزی که بشر از ماقبل تاریخ تا الان به اشکال گوناگونی داره انجام میده. پناه بردن به غدا فرار از این دنیای ذهنی است و برگشت به پایه ای ترین سطوح بشری که همرا با احساس آرامش و امنیته .
- خوشحالم سر دردهات خوب شده ... فکر اون مایع گوشهاتو هم نکن حتما چیز مهمی نیست.
خواب پرنده های سفید رو برات تعریف می کنم و اینکه چقدر خواب بدون سر درد لذت بخشه.

2006-12-19T18:12:00.000+03:30

روز سبت را به یاد آور ، تابلویی است از ناتوانی ، افسوس و تنهایی آدمها. شب سال نو میلادی یانوش ، مرد میانسالی با لباس بابانوئل کادوی بچه هایش را می دهد. برای مادر و زنش مشروب باز می کند و در کلیسا هنگامی که مراسم عشای ربانی شروع میشود ، لابه لای جمعیت چهره ی زنی را می بیند که به او لبخند می زند. شب هنگام درست در لحظه ای که سال نو تحویل می شود و می خواهند همدیگر راببوسند زنگ در بصدا در می اید. یانوش بیرون می اید و همان زن را که در کلیسا دیده ایم دوباره می بینیم که به یانوش می گوید ادوارد از صبح گم شده است و او به کمکش نیاز دارد، یانوش بر می گردد و به زنش می گوید که ماشینش را دزدیده اند و به این بهانه به زن که اوا نام دارد میرود. در این میان در می یابیم که ادوارد شوهر اوا است و یانوش و اوا سالها پیش عاشق هم بوده اند . آنها به دنبال ادوارد به چند بیمارستان ، مرکز درمان دائم الخمرها، خانه ی اوا و ایستگاه قطار می روند. ولی هیچ ردی از ادوارد نیست . در این رفتن ها لحظاتی ساخته می شود که یانوش از افسوس چندین ساله اش که اوا را از دست داده است برای اوا می گوید و اعتراف می کند که فقط بچه هایش را دوست دارد . اوا چهره ی زیبایی دارد ولی زیبایی که اغوا کننده نیست .بیشتر عاشقانه است . ظرافت هایی که جزو کار کیشلوفسکی است. اوا نیز از رنجش به یانوش می گوید. و این که با تنها گذاشتنش چقدر در درک او عاجز بوده است. در می یابیم که سالها پیش زمانیکه انها همبستر بودند. ادوارد غافلگیرشان می کند و از اوا می خواهد یا با یانوش بماند یا برای همیشه با او برود. رفتار و چهره ی یانوش در ان لحظه این شبه را برای اوا ایجاد می کند که او می خواهد با ادوارد برود. بنابراین برای همیشه با ادوارد می رود. در تمام این سالها همدیگر را ندیده اند و با حسرت همدیگر زندگی کرده اند. وقتی شب به نزدیکی های صبح می رسد انها در ایستگاه قطار هستند . اوا عکسی را به مامور کنترل دوربین های مدار بسته نشان می دهد ولی او هم می گوید که چنین کسی را ندیده است. یانوش عکس را می گیرد و از اوا می پرسد این سه نفر توی عکس چه کسانی هستند؟ و اوا می گوید که او ادوارد ، زنش و بچه هایش هستند و انها سالهاست که در شهر دیگری زندگی می کنندو در تمام این سالها او به تنهایی و با یاد یانوش زندگی کرده است.
اوا می گوید دیروز برای خودش به عنوان عیدی یک بازی اختراع کرده است . اینکه اگر بتواند تا 7 صبح فردا را با یانوش بگذراند ... تمام بعد ها را زندگی آرامی خواهد داشت ...
یانوش می گوید اگرنه؟ و او جواب می دهد : اگر نمی توانستم همه چیز را مهیا کرده بودم ... می بینیم ارام از جیبش قرصی را در می اورد و دور می اندازد. این صحنه را یانوش نمی بیند ولی بیننده متوجه میشود.
یانوش اوا را به کنارماشینش میرساند و خداحافظی می کند. در خانه زنش روی مبل خوابش برده است. یانوش ارام نزدیک میشود، می گوید ماشینم پیدا شد. زن پاسخ میدهد : می دانم! و ارام ادامه می دهد اوا بود؟ و مرد تصدیق می کند. زن می گوید باز شبها دیر وقت خواهی امد ؟ و یانوش پاسخ می دهد : به هیچ وجه!
فیلم بیانگر حسرت است واین که عشق چگونه رسوب می کند در طول یک زندگی چندین ساله و اینکه انسانها چگونه تسلیم تقدیر می شوند و می سازند.

2006-11-27T16:16:00.000+03:30

علیرضا توی بغلم، مثل کشتی لنگر شکسته ای بودم که سرنشینان معصومی را حمل می کرد. داشتم از شیرینی فروشی سر خیابان تربیت برای علیرضا شکلات می خریدم. باد کشتی را به اینسو و انسو می کشاند. چشمان علیرضا وقتی شکلات را از دستم می گرفت آن برق همیشگی، آن نور واقعی زندگی را داشت. از پشت ویترین تونلی تاریک باز شده بود و کشتی را به چشم بر هم زدنی کشانده بود به هجده سال پیش. مرتضی قیافه معصومی داشت ولی بی پرده و رها بود. چشمان مهربانش همیشه زیر تلی از موهای لخت و روشن پنهان بود. الان که فکر میکنم می بینم آنچنان با هم صمیمی نبودیم ولی همدیگر را زیاد دوست داشتیم. دستهای نرمی داشت، دستهای مراتوی دستش می گرفت و لبخند می زد و لبخند می زد. زنگ های تفریح مدرسه می نشستیم جلوی آفتاب و حرف می زدیم. لحظات دلپذیری بود. حس می کنم حضور بعضی آدمها در زندگی هایمان تنها به این خاطر است که نبود ناگهانی شان، چیزی را حالی مان کند. شاید مادر مرتضی برایش چنین حکمی را داشت و خود مرتضی برای من و من برای ؟ ... هنوز دبیرستان تمام نشده بود، واقعه ی عجیبی نقل تمام روزنامه های زرد شهر بود. مردی زنش را به جرم خیانت کشته است. قضیه با جزئیات و تفاصیل زیاد دهان به دهان می چرخید. اینکه مرد، زن را با فاسدش توی تختخواب خانه اش غافلگیر کرده است و هر دو را بر اثر جنونی آنی به قتل رسانده است. بعد ها مرد به سبب غیرت و مردانگی اش شاید هم به خاطر نبود شکایت اولیای دم تبرئه شد و زن که مادر مرتضی بود با آخرین شهوت منجمد شده توی تنش، زیر خروارها خاک غنود. پدر مرتضی را می شناختم نبش خیابان تربیت شیرینی فروشی داشت. حتی بعد ها بسیار در چشمانش دقیق می شدم، هیچ چیزی توی وجودش نبود که بتوانی بفهمی این مرد دو نفر را با دستان خود کشته است.
دبیرستان تمام شد و سرنوشت من و مرتضی را مدتها بی خبر از هم در مسیر های جداگانه ای ول کرد. من دانشگاه بودم ولی می دانستم در کرمان دوره ی خدمت سربازی اش را می گذراند. درست خاطرم نیست خبر را از کجا شنیدم؛ اما وقتی فهمیدم در درگیری اشرار با پلیس کشته شده است اولین چیزی که به ذهنم امد دستهای نرمش بود و آن زنگ تفریح های آفتابی. سرش را بریده بودند و تن بی جانش را وسط بیابان رها کرده بودند. کشتی داشت دور خودش می چرخید. علیرضا ازم میخواست کاغذ شکلات را برایش باز کنم . من هنوز محو عکس سیاه و سفید پشت ویترین شیرینی فروشی بودم، زیرش نوشته بود: سرباز شهید مرتضی ... توی عکس هم چشمان مهربانش زیر موهای صاف و لختش پنهان بود.

2006-11-25T16:30:00.000+03:30

شنبه
یکشنبه
دوشنبه
سه شنبه
چهارشنبه
پنجشنبه
جمعه
شنبه
یکشنبه
دوشنبه
سه شنبه
چهار شنبه
پنجشنبه
جمعه
شنبه
یکشنبه
دوشنبه
.
.
.
فروغ

2006-11-08T15:24:00.000+03:30

اینجا ... انسوی پیاده رو. آسفالت می ریزند. هوا سرد است. از اسفالت بخار بلند می شود، پیاده رو شبیه ایستگاه قطار شده است. از میان بخار و اسفالت دستی بالا می اید. درست مثل دستی که از شیشه قطار برای خداحافظی بالا امده است. درست مثل رویش لجوجانه ی سبزه های هرز لابه لای کاشی های سیمانی ...
اینجا،
خیابانِ دود، اسفالت، بخار و دستهاست.
شبی،
مرا به آنسوی خیابان
مهمان می کنی؟

2006-10-26T17:36:00.000+03:30

تصویر قطعی و اصلی محو شده است. از بین رفته است را نمی دانم، حکمی نیست. اما از اینجا که ایستاده ای قابل رویت نیست. اجزای فرعی و به ناچار بی اهمیتی توی قاب باقی مانده است. پاسخی برای عطشی سیری ناپذیر نیست. این تعبیر تقریبا دقیقی از زندگی است. زندگی جعلی، ساختگی، یا در خوش بینانه ترین صورت، لاجرم، حداقلی و بی خاصیت.
صادقانه بگویم به احمقانه ترین وجهی هنوز امیدوارم روزی آبها به اسیاب برگردد. افتاب از هر سمتی که در می اید گرما بخش باشد. نت ها از آن بالا بریزد، خنکا تا مغز استخوانت برود، گندم ها را عشق بارور کند، ذوق رنگ بزند و راستی بایستد.
ما خیس شده ایم و لباس خشکی نداریم. محکوم به خشک شدن در افتاب. افتابی که گرما ندارد. باید که ایستاد، به انتظار طلوع. اینها همه از خیسی است. این واژه ها همه از خیسی است. لباسهای سرد و خیس که به پوستت می چسبد، چندشت که میشود به واژه ها پناه می اوری و به امید بادی که ابرها راپس بزند.
صادقانه بگویم، به احمقانه ترین وجهی ایستاده ام.

2006-10-12T17:41:00.000+03:30

● دلم می خواست یک مطلب ماه رمضانی بنویسم . حداقل چند خطی از قدر، از تشنگی ، از ادونچ مدیسن فور پین ی دیگر! اما ماه رمضان ندارم . اصلا ماه ندارم . روزها بی انکه به ماهی برسند پشت هم بند می شوند. ماه رمضان انجا … انطرف دیوارها مانده است . موذن زاده مرده است . مدتهاست.
غبار گرفته ام . دقیقا غبار جلوی چشم هام را گرفته است .. جایی را نمی بینم . دلم می سوزد. دلم برای انسوی دیوار.
من طرحی ریخته ام ...

● کسي که گفته :"ترجيح مي دهم خوش شانس باشم تا يک آدم خوب" نگاه عميقي به زندگي داشته.
مردم از روبرو شدن با اين مطلب که بخش عمده اي .از زندگي به شانس بستگي داره، مي ترسند فکر اينکه چيزهاي زيادي در زندگي .خارج از کنترل شما هستند، هراس آوره.
اینها نریشن ابتدایی فیلم Match Point اخرین ساخته ِوودی آلن است در ادامه توپ تنیسی می بینیم که آرام از بالای تور به چپ و راست می رود. در لحظه ای توپ درست به لبه ی تور می خورد و عمود بر زمین آرام بالا می رود و نریشن ادامه پیدا می کند:
در مسابقه لحظاتي هست که توپ به بالاي تور برخورد مي کند و در کسري از ثانيه، يا به جلو ميرود .و يا برمي گردد با کمي خوش شانسي، به جلو ميرود .و شما مي بريد و يا این اتفاق نمی افتد و شما می بازید.

● شهبانو به شهوت فرشته را در آغوش گرفت و گفت :
- پسرم، هر چه بخواهی، هر چه تو قصد کنی. بیا نظاره کن ماه تار گشته است، و هیچکس نمی تواند برما چشم دوزد.
بعد به لوط و زنگی اشارتی کرد که بروند. فرشته شهبانو را در آغوش گرفت و گفت:
- بیا برویم ... آسمان و زمین برایم بسنده نبود. لکن پستان هایت بیش از حد کفایت است. لمسشان می کنم و توان می گیرم و دیگر خوفی به دل راه نمی دهم. بیا، بیا، برویم ...

سودوم و گومورا - نیکوس کازانتزاکیس

2006-09-17T10:25:00.000+03:30

God is a popstar

Oomph!

Our Father who art in Heaven,
Hallowed be Thy name,
Thy kingdom come
Thy will be done,
On Earth as it is in Heaven,
And forgive us of our guilt,
And lead us not to temptation,
But deliver us from evil

I give you love,
I give you hope,

But it appears,
That the masses want to be deceived.

God is a pop star
and the show goes on.
God is a pop star,
The applause is huge.
God is a pop star,
He listens to the world.
God is a pop star,
Until the curtain drops

Our Father who art in Heaven,
Hallowed be the lies,
My flesh deprived
My will be done
On Earth as it is in Heaven
And forgive us of our greed
And lead us now in temptation
And then deliver us to all the evil

I give you love...

God is a pop star...

We're so happy,
We love all the
The world is divine,
We're alone together,
We're so happy,
Everyone get in line.
The world is divine,
The lies will set you free

God is a popstar...

2006-09-11T22:29:00.000+03:30

احساس آزادی
می کنم
در انتخاب رنج.

گرگی در کمین - عباس کیارستمی

2006-09-06T10:12:00.000+03:30

افسردگی نبود. یعنی فکر می کرد که نباشد. بعضی وقتها فکر می کرد که فقط کمی زیادی خسته است. کار، با اینکه سنگین نبود اما خسته اش می کرد. ولی افسردگی نبود، فقط دلش نمی خواست عصرها بزک کنه و بزنه بیرون. از اینکه وقتی راه می ره سینه شو انقدر بده جلو که برجستگی هاش صاف بزنه بیرون حالش بد می شد. حداقل من خودم به همچین حسی افسردگی نمی گم. ولی بعضی شب ها هم ابدا خوابش نمی برد . تا صبح. می نشست رو تخت، ملافه رو مچاله می کرد و خیار پوست می کند.و فکر می کرد که چقدر بوی خیار خوبه. از بوی رژ که خیلی بهتر بود. افسردگی نبود اما بی خوابی و دلتنگی های وحشتناک گاه به گاه بدجوری به فکرش می انداخت که حتما طوریش هست. اگه افسردگی نبود پس چرا تو اون سن و سال از همه ی چیزهای مورد علاقه ی هم سن هاش گریزان بود؟ یه بی تفاوتی محض نسبت به همه چی، حتی احمد، که ابراز علاقه های ناشیانه و دستپاچه اش بیشتر مسخره به نظرش می امد تا سرگرم کننده! دیگه حتی به اون بار آخری که احمد تو تاریکی انتهای کوچه بغلش کرده بود و لب هاش رو که بوی تند سیگار می داد رو چسبونده بود به لب هاش فکر نمی کرد. حتی خیلی وقت بود که دیگه اون بوی آزار دهنده ی سیگار هم از خاطرش محو شده بود. افسردگی نبود فقط چندشش می شد کسی بغلش کنه.
عصر که از سر کار برگشته بود حس خوبی داشت. برعکس همه ی روزهای دیگه خسته نبود. حتی حس می کرد کلی انرژی هنوز تو وجودش هست. شاد و شنگول دم دست ترین آهنگ شادی که توی ذهنش اومده بود رو شروع کرده بود به زمزمه کردن و افتاده بود به جون کمد لباسش. بهترین لباسش رو که فکر می کرد خیلی بهش می اد ولی هیچوقت فرصتی پیش نیومده بود که جایی بپوشدش رو در آورده بود و تنش کرده بود. خوشحال بود. حسابی صورتشو صابون زده بود و بوی صابون رو هر لحظه از دماغش می کشید بالا. انگار یه چیزایی از زندگی می دید که هیچوقت دیگه ای نتونسته بود ببینه. حتی جلوی اینه هم که ایستاده بود آهنگ شادشو زمزمه می کرد و بفهمی نفهمی پاهاش بالا پایین می شد. آرایش مختصری کرده بود و بدون اینکه مانتو تنش کنه، پا برهنه اومده بود بیرون و رفته بود سمت پشت بام. از پاگرد طبقه سوم که می پیچید جلوی خونه ی احمد حرکتشو آهسته کرده بود تا سرو صدایی نکرده باشه . و بعد تا قفل رو بندازه و درپشت بام رو آرام باز کنه باد زده بود به صورتش و بوی صابون رو محو کرده بود و تازه متوجه شده بود که کاملا شب شده. لب پشت بام درست مشرف به خیابان همینطورکه صاف رو هره ی بام ایستاده بود باد لباسشو تکون می داد و چقدر که بهش می اومد. صورتش چیزی رو نشون نمی داد.
صبح فردا که احمد با عجله از ساختمان بیرون امده بود. لکه های خون خشک شده روی کف پیاده رو را نتوانسته بود تشخیص بدهد.

2006-08-11T17:59:00.000+03:30

فیلم ...I'm So-So یا همان " بدک نیستم" مستندی سینمایی است که کریشتف ورژبیسکی دستیار کارگردان اغلب کارهای کیشلوفسکی از او ساخته است. فیلم فرصت فوق العاده ای است برای دوستداران کیشلوفسکی که به شخصیت و دنیای شخصی او نزدیکتر بشوند. نام فیلم از گفتگوهای خود کیشلوفسکی برگرفته شده است. آنجا که کارگردان از او می پرسد: چرا آمریکا را دوست نداری؟ کیشلوفسکی پاسخ می دهد: - چیزی که از این کشور آزارم می دهد، میل بسیار شدید آن برای اداره ی همه چیز است. وقتی از کارگزار آمریکایی ام می پرسم اوضاع چطور است؟ پاسخ می دهد " بسیار عالی!" در حالی که من خودم هیچوقت بسیار عالی نیستم، حتی خوب هم نیستم. همانطور که انگلیسی ها می گویند اغلب " بدک نیستم!" .
فصل گشایش فیلم ایده ی بدیعی دارد . افرادی از صنوف مختلف در مورد شخصیت کیشلوفسکی حرف می زنند: یک پلیس، یک دکتر، کارشناس خط، طالع بین، روانکاو و کشیش. هر کدام از دیدگاه تخصصی خود برداشت خود را از این آدم بیان می کنند. بار اصلی فیلم بر روی گفتگوهایی است که ورژبیسکی با کیشلوفسکی انجام می دهد، آدم فکر می کند فیلمی که نود درصد آن گفتگو باشد لابد باید چیزی شبیه برنامه های زمان پر کن تلوزیون باشد که دو نفر روبروی هم می نشینند وحرفهای کسالت آور می زنند. ولی ابدا چنین نیست شاید به خاطر شخصیت خود کیشلوفسکی باشد و مقدار زیادی هم کارگردانی خود ورژبیسکی، اینکه مکانهای بسیار متنوعی را برای گفتگو انتخواب کرده است. مکانهایی دارای شخصیت که متناسب با فضا و موضوع صحبت ها انتخواب شده اند. و موسیقی زبگینیو پرایزنر که تصور تصویری از کیشلوفسکی بدون موسیقی او جدا غیر ممکن می نماید.
فصل ابتدایی فیلم در انباری بزرگ خانه ی یاکک پتریکی که فیلم بردار این فیلم و فیلم بردار کیشلوفسکی نیز هست می گذرد. کیشلوفسکی روی تلی از الوارهای چوب نشسته است، طرز نشستنش به گونه ای است اغلب دستش را روی نیمی از صورتش می گذارد و ما همان ژست آشنای همیشگی را می بینیم. تصاویر سیاه سفید و به شدت فتوژنیک است. درست شبیه فیلم های اولیه ی کیشلوفسکی که از انها صحبت می کند. می گوید : " ابتدا متولد شدم!" کجا؟ - " در ورشو" و بعد از کودکی ، خانواده ، مدرسه آتش نشانی، مدرسه سینمایی و فضای فیلم های اولیه اش می گوید.
در طول فیلم کیشکوفسکی از موضوعات مختلفی صحبت می کند حرفهایی شنیدنی درباره ی اثارش و همچنین دست مایه های مورد علاقه اش : خدا، عشق، تنهایی انسان و ... انچه از کل فیلم برداشت می شود واقعیت تلخ و دردناکی است. اینکه هنرمند در زندگی شخصی اش بابت خلق اثری اصیل و هنرمندانه چه تاوانی می دهد؟ کیشلوفسکی روبروی درختی ایستاده است چهره اش به شدت تکیده است دستش را به سوی برگی دراز می کند رو به دوربین می گوید: این برگ را می بینم اما نمی توانم فاصله اش را از دستم تشخیص بدهم. چشمانش را که گل مژه زده است به دوربین نشان می دهد و می گوید که شبها چندان نمی تواند بخوابد. زندگی هنرمند اصیل اینچنین است.
گفتگوهای فصل پایانی فیلم برایم عجیب و غافلگیر کننده است. کارگردان از کیشلوفسکی می پرسد:
- می خوای تو زندگیت چیکار کنی؟
هیچی! روی یک صندلی یا نیمکت می نشینم، خوب می خوابم و وقتی صبح حمام می کنم خودمو خوب می شورم تا از زندگی لذت ببرم نه از فیلم هام. این خیلی خوشاینده.
همان ژست همیشگی را دارد و دستش کنار صورتش است، کارگردان می گوید انگار لحظه ای ساعت مچی ات نور را روی دوربین بازتاب داده است، اگه امکان داره این صحنه رو دوباره بگیریم؟ کیشلوفسکی می گوید باشه دوباره بگیر و او سوال را دوباره می پرسد:
- تو زندگی چیکار می کنی؟
( کمی مکث می کند ) در این لحظه هیچی ، یک فیلم نامه نوشتم، ایده هایی دارم شاید یه فیلمی بشوند، شاید به یه چیزی ختم بشوند.
- در طول روز چیکار می کنی؟
فقط یکشنبه ها کار می کنم.
- از نیمکت گفتی.
( می خندد ) کدوم نیمکت؟ من نیمکتی ندارم.
- خب از حمامت بگو
کدوم حمام؟

2006-08-01T18:06:00.000+03:30

" من هیچ عقیده ای ندارم، هیچ عقیده ای! چیزی که فراوان است عقیده است، همه جا را پر کرده است، کتابخانه ها، کافه ها، کله آدم ها لبالب از فکر و عقیده است!"
لویی فردینان سلین - گفتگو با پرفسور ایگرگ

از : مجله بخارا - ویژه نامه سلین - شماره 51

2006-07-27T13:26:00.000+03:30

توی آسمان شاید به جای یکی، چهار خورشید کار می کند. توی این گرما کسی چه می داند. از شدت حرارت ملال سریعتر منتشر می شود. هوا غلیظ تر به نظر می اید. حرکت ها آرام و همه جا بوی عرق می دهد. کفشهای کتانی ات را بعد از نیم ساعت درمی اوری و می اندازی جلوی در. پاهایت سرخ شده است.
چرا موهاتو کوتاه نمی کنی؟ تو این گرما کلافه ات نمی کند؟
- دوست نداری؟
چرا! ولی موی کوتاه هم شاید بهت بیاد.
پاهاتو دراز می کنی همون گوشه ی اتاق. ادم وقتی پاهاشو دراز می کنه چقدر مستاصل به نظر می اد. یه لحظه از ذهنم رد میشه بعد دوباره گرما جاشو میگیره.
- باز خوبه این پنکه رو داری.
چه فایده؟ فقط گرما رو می چرخونه، صدای قار قارش هم که ...
- چند وقته از اینجا بیرون نرفتی؟
نمی دونم!
خیره میشی به دیوارهای اتاق: چقدر سیاه شدن.
آره، مثل زندگی ها. چرک و غبار گرفته. هر چقدر می خوای با دستمال مرطوبی چیزی پاکشون کنی نمیشه، بیشتر چرک آب قاطی میشه بدترش میکنه. خیلی وقتها فکر میکنم دیگه نباید کاریشون داشته باشم. دست بهشون نمی زنم.
دستهاتو می ذاری پشت گردنت کمی کش می ای، بلند میشی میری جلوی پنجره. نور از اون طرف که میخوره به صورتت ، نیمرخت ضد نور میشه. از اون پنجره هیچی دیده نمیشه . من که مدت هاست نتونستم از توش چیزی واسه دیدن پیدا کنم. ولی تو نگاه می کنی نمی دونم کجا رو. سرت رو برنمی گردونی:
- باید دوباره از نو شروع کنیم.
چی رو؟
- نمی دونم.
سیم پنکه رو از برق می کشم . خطوط در هم برهمی شروع می کنن به رقصیدن .. نگاشون میکنم تا پروانه هاش کامل بایستند. خطوط گم می شوند.
- بزار کار کنه خب.
نه، صداتو خوب نمی شنوم.
می ام این ور پنجره رو به روت می ایستم. فکر می کنم گرما به تنهایی نمی تونه اینهمه رو حس های ادما کار کنه. پاهات دیگه سرخ نیستن.
دستهات داره پیر میشه.
- خودم چی؟
خودت نه هنوز.
حس می کنم می خوای لبخند بزنی اما چیزی نمی بینم. شاید یه حسی باشه تو خودم. آرام بیرون قاب را نگاه می کنی.
اون کتابو که داده بودم خوندیش؟
- کدومو ؟
کافکا بود دیگه.
- اوه ، اره . دو صفحه اولشو خوندم.
خب! اگه تمومش کردی بگو.
- باشه!
نگاهم می کنی . شاید از وقتی کفشهاتو در اوردی اولین باری هست که نگاهم می کنی. فکر می کنم قار قار پنکه از این سکوت ها بهتر بود.
بیا بشین اینجا. مانتو تو در نمی اری؟
- نه، می دونی که دیرم میشه.
همیشه دیر میشه. اما تو بستری از یکنواختی و سکون هیچگاه اتفاقی که مسیری را عوض کند وجود ندارد. پس چرا همیشه صحبت از دیر شدنه؟
هرم غلیظ گرما یک ارتباط نامرئی بین اشیا ایجاد کرده . خودمو بین این اشیا این ارتباط ها دست بسته و حیران می بینم . تو هم همینطور از گوشه اتاق تا کنار پنجره می روی ، دستهات جز من چیز های مختلفی را لمس می کنند. اما ناتوانی و این کلافه گی دست آخر به این ختم میشه : می دونی که دیرم میشه.
موهاتو مرتب می کنی . آیینه ندارم. کفش هاتو تازه خریدی؟
- نه، علی برام آورده.
قشنگه.
- ممنون.
و بعد صدای در که پشت سرت بسته می شود . خیلی وقته که بی خداحافظی می روی درست از وقتی که من بی سلام استقبالت می کنم. دوست دارم فکر کنم اینبار به خاطر گرما بود. به خاطر گرما بود. هوا که کمی خنک بشه .. همه چی عوض میشه... همه چی.

2006-07-23T17:26:00.000+03:30

● این روزها شبکه های عربی را که از بیمارستانهای لبنان مستقیم تصویر پخش می کنند را به راحتی نمی توان تماشا کرد. دیشب برای تحمل تصاویر دست و پا و صورتهای له شده ی بچه ها و کودکان خردسال به خودم نهیب می زدم که این تصاویر فیلمی هالیوودی است، با همان گریم های حرفه ای و آشنا ... و مگر نه اینکه واقعا هم فیلمی هالیوودیست؟ با نابازیگرانی خردسال و هزینه ای برابر جان های بیگناه. چاره ای نداشتم جر انکه کانال را بچرخانم و فکر کنم که کاش اگر خدایی وجود داشت حد و مرزی برای حماقت بشری مقرر می فرمود.

● علیرضا لابه لای کاشی ها مورچه ها را تعقیب می کند. گاه مورچه ای را برمی دارد و توی کف دستش می گذارد تا راه رفتنش را خوب ببیند. با مورچه ها بازی می کند. اگر فشار انگشتان کوچکش اندکی بیشتر باشد مورچه ی بیجان کف دستش می افتد، با تعجب مورچه را نگاه می کند، کف دستش را به طرفم بلند می کند می گوید:" بابا! این خراب شد!". چه حس غریبی است، آدم اینقدر با مرگ بیگانه باشد. این که هیچ تصوری از مردن نداشته باشی کل دنیا را دگرگون می کند.

● خوب که نگاه میکنی بعضی قوانین فیزیکی پا را از محدوده ی علم فیزیک فراتر گذاشته اند و پدیده های حوزه های مختلفی را توجیه می کنند. یکیش همین قانون بقای انرژیه. اینکه اونا از حالتی به حالت دیگه در می ان ولی هیچ وقت از بین نمی رن. ظاهرا قانون درد ها هم مثل قانون انرژیه. مثلا شما میشه که سر دردهاتون کمی خوب بشه ولی عوضش یک بی خوابی مفرط که درد آور هم هست جای اون رو می گیره. درد های مختلفی رو تجربه می کنی که هر چند وقت یک بار جاهاشونو با هم عوض می کنن. ایمان می اوری به اینکه هیچ چیزی در عالم نابود نمی شه. و وقتی فکر میکنیم چیزی عوض شده در واقع اون به نوعی تغییر شکل داده و در خدمت زندگی مون هست! . اتفاقا من اصلا خسته نیستم و الان که اینها را می نویسم منتظر تغییرات جدیدی هستم و به استقبالشون می روم.

2006-07-16T20:16:00.000+03:30

خواسته بودم کسی از زیر خاک نگاهم کند. یا نگاه کنم کسی را از زیر خاک ..

2006-07-13T16:04:00.000+03:30

● نیمه شبی تاریک پیاده با سرعت از عرض اتوبانی رد می شوم. تلاش دلخراش آسفالت و چرخ ماشین و صدای ممتد میرایی، جایی میان دلشورگی و ناامنی و اضطراب لانه می کند.

● یادتون هست قبل از جام جهانی تحرکاتی تو اتحادیه اروپا بود که به خاطر مسائل سیاسی ایران رو از جام جهانی محروم کنند. اون موقع از مرکز رسمی و غیر رسمی کشور چقدر عنوان شد که فوتبال صرفا یک ورزش است و نبایستی آلوده ی مسائل غیر ورزشی شود که موضع فیفا هم بالاخره تائیدی شد برا ین واقعیت و آن بحث ها خوابید. حالا خودمان وسط بازی فینال در محکومیتفلان کشور و مظلومیت بهمان قوم بیانیه صادر می کنیم. فکر کنم پاش می افتاد بین دو نیمه از خود کفایی گندم و لزوم جیره بندی بنزین و نماز اول وقت و انرژی هسته ای و صادرات پسته هم می گفتند. بیچاره گزارشگر که مجبور بود اون جملات سفارشی رو لابلای هنرنمایی زیدان به خوردمون بده.

● خیلی سال پیش وقتی ویدئو تازه پا گرفته بود، یه آقای فیلمی برام فیلم کرایه می اورد- یاد فیلمهای بتامکس هم به خیر- به ترکی می گفت:" اتدی ایستیسن؟ یا کت شلواری؟" یعنی اسب سواری شو می خوای یا کت شلواری؟!. نه اسم فیلمارو می دونست نه کارگردانها و نه هنرپیشه هاشو. فقط یه تقسیم بندی ژانری اینجوری داشت. منظورش از اسب سواری فیلمهای وسترن بود. کت شلواری هم می گفتی یه فیلم گانگستری می داد.

● هاج واج می مانم. هیچ فکرش را نکرده بودم. به آهستگی سرم را تکان می دهم تا بتوانم به کمک شکاف کوچکی که به وجود امده میدان دیدم را وسیع تر کنم. آنچه از همه سو می بینم تاییدی است بر حیرت اولیه ام . به نظرم می اید در مقابل تصویر خودم قرار گرفته ام که بیست یا سی بار تکرار شده است.
سراسر سالن در واقع پر است از ادمهای نابینا، به احتمال نابیناهای قلابی : مردان جوانی به سن وسال من با لباسهای گوناگون ...
جن – آلن رب گریه یه

● تو خواهی بوی گل خواهی شرار سنگ باش اینجا / ز خود رفتن رهی دارد که نتوان کرد مسدودش.
بیدل

2006-07-02T16:25:00.000+03:30

● حالا خوره ی نوستالژی بازی و سال به سال دریغ از پارسال به کنار، خداییش برزیل-فرانسه هشتاد و شش کجا، برزیل-فرانسه ی دو هزار و شش کجا؟

2006-06-13T10:48:00.000+03:30

باورم نمی شد خواب باشم، که خواب هم نبود. از دل یک سیاهی مطلق بیرون ریخته بود. از دل یک نسیان. شبیه گیجی خواب بعد از ظهر. بیدار می شوی چیزی بیاد نداری. صبح بوده؟ یا شب؟ کجا بودی؟ کی هستی؟ و بعد به ذهن از کار افتاده ات کم کم فشار می آوری، وقایع کم رنگی یادت می اید. اینجا نشسته بودی، کتاب دستت بود و از زور خستگی مثل سنگ خوابت برده است. آب غلیظ بزاق از گوشه ی لبها تا یقه ی پیراهنت خیس خورده است. خواب نبود، دهان هم خشک خشک است، از بی حسی باز نمی شود، چشمها در کند و کاوشان جز سیاهی و چند نور ناواضح مبهم چیزی نمی یابند. کتابی هم نبود، ذهن با سماجت به تلاش می افتد، رد پای لذتی ناتمام توی خاطراتی محو پیدا میشود و آخرین تصویر قبل از تاریکی که کرک موهای کم رنگی است روی پوست شفاف با خرخر نفسی مرطوب نرم نرمک تکان می خورند. لذتی آشکارا نفسگیر توی خاطرت هست. از درون سیاهی توی ذهن می نشیند.تکان نمی خوری. سنگین شده ای . چیزی هست که به زمینت دوخته است. بوی تند بدن می اید. عرقی با گرد و خاکی خشک روی پیشانیت روی بینی ات به گواه ذهن می ا ید. خودت به گواه ذهن می ایی، از تاریکی ارام به دنبال خودت می ایی. خوابیده ای تکه ای گوشت سرد و سنگین لای پاهای لختت لرزش خفیفی دارد. چشمها به تاریکی می رود که عادت کند. دستان پف کرده ات را توان تکان نداری. خواب که نبوده ای که بلند شوی راه بیفتی. یادم می اید پیراهنم زیر آرنجی گیر کرده بود. صدای خفیفی دم گوشهام گفته بود :" آرام باش! الان از لذت می میرم." و مرده بودی. اما نه! مرگی در کار نبوده، خواب هم که نبوده. درد وحشتناکی از قفسه ی سینه ات تا پشت گردنت می پیچد.صدای مبهمی کنار گوشهات خر خر می کند، تیز می شوی، همان صداست که آن جمله ی آخری را گفته بود و قطع می شود، چطور که همه چیز قطع شده بود. نه صدای آواری شنیده بودی نه هشداری، نه جیغی. لرزش خوشایند روی پاهایت آرام می گیرد. لب های گوشت آلود شهوتناکی روی پوست گردنت ثابت مانده است. نه خواب که کابوس هم چنین واقعی ، ملموس و خوفناک نبوده است. تصاویری شاید از یک زندگی دیگر باشد، یا از زندگی یک نفر دیگر باشد که در من یا تو جا مانده است. یا جا گذاشته اند در من، همراه آن لذت ناتمام که با خود حملش کنم. درد پشت گردنت تیز می شود. تکانی به خودت می دهی، روبروی چشمانت گوش ظریفی پیچیده لای موهایی لخت و نرم از کنار گونه هات کمی بالا می رود.مایع گرم و لزجی روی گونه ات می لغزد، بی اختبار لب هایت را باز می کنی ، طعم خون را خوب فهمیده ام. خواب که نیستی، موهای بلند لختی آغشته به خون که به سیاهی می زند، روی گوش ظریف می چسبد و ادامه اش کشیده می شود روی صورتت. از دل یک تاریکی مطلق خون بیرون می زند. قوایت را جمع می کنی، دستان پف کرده ات را بالا می اوری و به شدت تکان می دهی. جنازه ی بی جانی از روی بدن لختت به کناری می افتد. جای آن را کمی خاک و اجرپاره می گیرد.

2006-06-10T20:47:00.000+03:30

2006-05-29T21:16:00.000+03:30

شورٍ شوريٍ شانه‌‌هايت
شكسته است،
آرامش!
خميده زير پل
ننشين،
رويا هنوز ادامه دارد.

2006-05-21T08:58:00.000+03:30

"من به خاطره‌ها وفادارم و نه به آدم‌ها"

لوسالومه - شاعره‌ي آلماني

2006-05-16T16:12:00.000+03:30

اگر بخت يارت باشد در بعضي از مراحل زندگي به بن‌بست كامل خواهي رسيد. به روايتي ديگر هرگاه بخت يارت باشد به يك چهار راه مي‌رسي و مي‌بيني كه سمت چپ به جهنم مي‌رسد، سمت راست به جهنم، مستقيم به جهنم و به هر سويي كه بچرخي راه تو به طور كامل و مطلق به دوزخ ختم خواهد شد.
همه راهها به دوزخ ختم مي‌شوند و راهي براي خروج وجود ندارد، هيچ كاري نمي‌تواني بكني، ديگر هيچ چيز تو را راضي نمي‌كند و آن وقت است كه اگر آماده باشي، آغاز مي‌كني به كاري كه همواره در آرزويش بوده‌اي اما هرگز نمي‌دانستي و آن كشف درونست.
و اگر بخت يارت نباشد؟
و اگر بخت يارت نباشد، تنها هنگام مرگ به اين مرحله مي‌رسي. و اين چشم انداز زيبايي نخواهد بود. چون چيزي را خواهي خواست كه ديگر نمي تواني داشته باشي.

زواياي تاريك حكمت - peter kingsley

2006-05-04T17:31:00.000+03:30

● ايدئولوژي :
" فدراسيون فوتبال دارد كارش را با قداست انجام مي‌دهد" . اوه خداي من لابد فرانچسكوي قديس هم عبادات و مراقبات روزانه‌اش را به صورت علمي، سيستماتيك، قانونمند و در چارچوب دستور العمل‌هاي فيفا انجام مي‌داد!.

● بالاخره فكر مي‌كنم ترجيحا آدم توي بلاد دور دست احساس غربت كند شرافت دارد به اينكه در شهري كه متولد شده است و زير سقف خودش و زير لحاف خودش احساس غربت گلويش را مسدود كند. حداقلش اين است كه براي نمي دونم كجاي خود ادم يك توجيه منطقي پيدا مي‌شود.

● ايدئولوژي :
موسسه مالي و اعتباري حواريون عيسي مسيح.

● پدر در چنان آرامش اميدوارانه‌اي نشسته است، كه لبخندش تمامي گره‌هايم را بي اعتبار مي‌كند. مي‌گويد: گرگها در هر بار بيش از سه يا چهار بچه مي‌زايند، گوسفندان اما تنها يك بچه مي‌آورند، با اين حال نگاه كه مي‌كني هيچ دشتي پر از گرگ نشده است، اما گله‌هاي گوسفندان بركت تمامي دشت ها و ابادي ها هستند. بينشي كه تكثير خير را پيشگويي مي‌كند حقيقتا غبطه بر انگيز است.

● هنگام خواندن مصاحبه‌ي چاپ شده از امير نادري در مجله فيلم بارها چشم‌هايم پر و خالي شد. بعد يك لحظه ديدم كه مجله را كنار گذاشته‌ام و ... آدم هم اينقدر خل و چل؟

● " همش بايد واسه يافتن يه ذره حقيقت، تو باتلاق گه و لجن غوطه بخوري" ول - نكسوس

2006-05-01T11:25:00.000+03:30

عزيز من
اي مهربانترين جامه‌ي بلند شبانم
شنيده‌اي كه به صحرائي
شبي شباني از سرما
كنار شعله‌ي خردي پناه برد
و در ميان جامه‌اش آتش گرفت
شنيده‌اي؟

غرابهاي سفيد - ضيا موحد

2006-04-23T18:51:00.000+03:30

گرگ و ميش هوا توي شهرها گم مي‌شود. هنوز غروب نشده همه‌ي چراغ‌ها روشن است. نئون‌ها انگار شب را به مبارزه مي‌خوانند. ميان خاك و دود و نورهاي مصنوعي، شبيه شب اول قبر پياده مي‌رويم و حرف‌هايمان را مي‌زنيم. ما هميشه حرفهاي مهم‌مان را توي پياده روهاي بلند تمام نشدني وقتي كه نور قرمز دلگير ترمز ماشين‌ها توي جوب كثيف ‌اب مي‌افتد، مي‌زنيم. حرف‌هاي مهم هميشگي‌مان گاه ميان ترمز ماشين‌ها گم مي‌شود، گاه پشت ويتريني مي‌ايستيم و تو چيز‌هاي خوشگلي نشانم مي‌دهي و حرفهاي مهم هميشگي‌مان كنار ويترين‌هاي پر زرق و برق جا مي‌ماند. امروز عصر عجيب هوس مردن كرده‌ام. به همين وضوح و همين سادگي. برايت مي‌گويم كه نمي‌خواهم توي بستر بميرم. توي بستر مردن برايم از اين نئون‌ها هم آزار دهنده‌تر است. فكر اينكه توي بستر باشي و چشمان نگراني از حدقه در آمده منتظر مرگت باشد برايم تحمل ناپذير است. حتي اگر توي بستر باشي و براي فرداي نيامده‌ي وامانده‌ات آرزوهاي خوب خوب بار كني و بخوابي و بعد صبح نشده سر از جاي ديگري در بياوري، حتي از اين جدول‌هاي دود گرفته‌ي كنار پياده رو هم دلگير‌تر است. عصر توي اين ازدحام آدم، كه انگيزش زندگي اينچنين حركاتشان را تند كرده است، زمان خوبي براي صحبت از مرگ نيست.گوش مي‌دهي و مي‌رويم. دوگانگي ظريفي توي خيابانهاي شهرهاست. انقدر امتداد دارند كه كفاف تمامي حرفهاي مهم هميشگي را مي‌كنند. از طرفي هيچوقت تمام نمي‌شوند. پاهايت تاول مي‌زند، نئون‌ها خاموش مي‌شوند، دهانت كف مي‌كند، اما خيابانها درست مثل كوهها تمامي ندارند. كف پياده روها، ديوارهاي آجري بي نما و اين بلوك هاي سيماني جوب ها، حرفهاي دلتنگي همه‌ي آدمها را از برند. آدمهاي خوابگرد، آدمهاي خيابانگرد، آدمهاي ويار مرگ گرفته. شايد براي همين باشد كه سياهي و فلاكتشان با هيچ باراني شسته نمي‌شود. شهري كه همه‌ي عصرهاش ابستن دلتنگي‌ست، ويار مردن زياد هم عجيب نيست، شهري زبان بسته، بي موسيقي، بي خنده، بي قهقه، بي لبخند، شهري بي كافه، بي سايبان، بي درخت، شهري پر از خيابان و ماشين. كسي نيست بپرسد در شهري كه هيچ كدام اينها وجود ندارند، اينهمه آدم شتابان كجا مي‌روند. حرفهاي مهم هميشگي سر باز مي‌كند، از روزگار سعدي مي‌گويي، عصري كه كاهگل و سادگي بود، و تنها گليم كهنه‌اي با كاسه‌اي آب تمام خوشبختي را تضمين مي‌كرد. زندگي لاي آن شفافيت را رويا مي‌كني. توي دلم مي‌گويم كم از هوس مردن من نيست اما زبان تو فرق مي‌كند. چطور كه زبان سعدي با زبان شاملو فرق مي‌كند. پاهايت درد مي‌گيرد. براي برگشت بايد سوار يكي از اين ماشين ها بشويم. بيا ... امشب هم تا اخر اين خيابان نتوانستيم برويم.

2006-04-07T21:45:00.000+03:30

● امروز عصر، توي چارچوبي كه روزنامه فروشم روزنامه ها را اويزان مي‌كرد هيچ روزنامه‌اي نبود. تنها چند عدد اگهي ترحيم و دكه‌اي كه بسته بود. روزنامه فروش مرده است. آن روزنامه‌ها يا اين اعلاميه ها؟ اخبار كداميك ؟

● دستيار آويني در ديار فراموش شده‌ي بشاگرد تعريف مي‌كرد، هنگامي كه براي فيلم برداري رفته بودند در جاده اي خاكي و بسيار دور افتاده، به سه راهي مي رسند كه جاده‌اي فرعي و پرت تر از ان جدا مي‌شد. در گوشه‌اي از اين سه راهي گورستاني پرت و كوچكي مي بينند با سنگ قبرهايي پراكنده قديمي و بعضا تازه. تعجبشان از اين بوده كه اينجا كه تا كيلومترها آبادي وجود ندارد پس اين گورستان اينجا چه كار مي‌كند؟ راهنمايشان توضيح مي‌دهد كه اين سه راهي به سمت آبادي دور افتاده‌اي مي‌رود كه بسيار فقير و محروم است. گهگاه كه كسي در ده مريض مي‌شود با هزار فلاكت با قاطر و چارپا مريض را تا اين سه‌ راهي مي‌رسانند كه انهم بيشتر از نصف روز طول مي‌كشد و مي نشينند به اميد ماشيني كه از اينجا رد شود و مريضشان را به نزديكترين شهر برساند و اغلب ماشيني نمي رسد و مريض همانجا جان مي‌دهد و دفنش مي‌كنند و برمي گردند.

● قبل از عيد دوستي به يكي از شهرهاي بندري جنوب رفته بود. برايم تعريف كرد شبي يك لنج بزرگ از انور آبها بار عروسك قاچاق مي‌كرد. از اين عروسكهاي بزرگ گرانقيمت كه به شكل پرنسس با دامن‌هاي بلند چين دار هستند. گويا ماموران مرزي خبردار مي‌شوند و مي‌روند سمت لنج تا بازرسي كنند . قاچاقچي ها هم تا اينها برسند هر چه بار دارند توي دريا خالي مي‌كنند. دوستم مي‌گفت فردا صبح بچه‌هاي لاغر سياه بندر با تورهاي ماهيگيريشان پرنسس هاي زيبا با دامنهاي بلند تزيين شده صيد مي‌كردند. فكر كردم اگر سالوادور دالي ايراني بود ...

● در سكانسي از The Dreamers تئو به ماتيو مي‌گويد فرق بين چاپلين و باستر كيتن، فرق بين نظم و نثره، فرق بين عرفان و نامتعارف بودن، فرق خانه به دوشي با اشرافي‌گري ... در صحنه‌اي ديگر ماتيو به تئو مي‌گويد : " پشت هر كارگردان يك Voyeur ( چشم چران ) پنهان است، بچه‌اي كه پدر و مادرش را دزدانه نگاه مي‌كند. اين خود سينماست." تئو : "پدر و مادر من هميشه در را باز مي‌گذارند. پس من هرگز كار سينما نخواهم كرد." ماتيو جواب مي‌دهد: "خوب پس كار تئاتر خواهي كرد!".

● شاملو / ابر آمد و زار بر سر سبزه گريست / شجريان / بي باده‌ي گلرنگ ... / مشكاتيان / اين سبزه كه امروز تماشاگه ماست / تا سبزه‌ي خاك ما ... / شاملو ...

● مانخستين مردماني نيستيم كه با داشتن بهترين نيت‌‌ها به بدترين روزگار افتاده‌ايم. - كردلياي شاه لير، پرده پنجم، صحنه سوم -

2006-04-05T15:26:00.000+03:30

عف عف عف همي زند اشتر من ز تف تفي
وع وع وع همي كند حاسدم از شلقلقي
وع وع وع چه گويدم طفلك مهد بسته را
دق دق دق همي رسد گوش مرا ز وق وقي
قو قو قوي بلبلان نعره همي زند مرا
قم قم قم شب غمان تا به صبوح ساقيي
تن تن تن ز زهره‌ام پرده همي زند نوا
دف دف دف از اين طرب پرده درد ز رق رقي
گل گل گل شكفت و من بلبل بينو ا شدم
غل غل غل همي زنم در چمنش ز وق وقي
جم جم جم ز جام جم جمجمه مرا نوا
كف كف كف مرا مده در ظلم عشقشقي
دم دم دم همي دهد چون دهلم هواي او
خم خم خم كمند او مي‌كشدم كه عاشقي
دل دل دل ز زلف او ره نبرد به هندو چين
غم غم غم ظلام آن ره زندش كه عاشقي
دو دو دو چو گوي شو در خم صولجان او
مي مي مي‌رسد ترا جم جم جام حق حقي
حق حق حق همي زند فايض نور شمس دين
دق دق دق منه بخود حرف خرد كه دق دقي

2006-03-19T17:46:00.000+03:30

صبح تا شب خودش را توي اتاقي كوچك حبس كرده است. اتاقي با كمترين ابعاد ممكن. دومتر در دومتر مثلا. شبيه لانه‌ي گرگي مي‌ماند كه درونش موشي لانه كرده باشد . اتاقي بي پنجره، بي بعد، بي زمان. اتاقي كه حد فاصل تاريكي مطلقش با كمي روشنا، صداي نحيف كليد لامپ كم نوري است. صبح تا شب خودش را غرق تاريكي، غرق ابعادي حداقل، نورهاي كم‌ترين، رنگهاي كمترين كرده است. شبيه گرگي كه توي سينه‌اش قلب موش جا كرده باشند نا آرام است. گرگها هم خواب مي بينند و بالهاي جادويي رويا آنچنان از ضحامت زبر ديوارها عبور مي‌كنند كه انگار بادي خنك از لاي پرده‌هاي توري. اتاق چنان كه از درون مي نمايد ساكن نيست. شبيه توده اي تاريك و خاموش توي جوب آب راه خود را پيدا مي كند و مي‌رود. بيرون اتاق، انسوي ديوارهاي ضخيم دنيايي وهم انگيز در بستري از توهم جاريست. عيد شده است. از بركه ها به جاي آب عسل نشت مي كند! و از درختان به جاي ميوه هاي گنديده جعبه جعبه آرامش مي چينند. شبها نور ستاره‌ها انقدر درخشان مي‌شود كه نئون‌ها و نورافكن‌ها خفه خون مي‌گيرند.صبح تا شب خودش را توي همان اتاق بي بعد. نشد كه وقتي درون اتاق عيدي رخنه كند. جايي كه همه‌ي ثانيه هاش عين هم باشد، همه‌ي هفته ها، همه‌ي سالها شبيه هم باشد، عيد ديده نمي شود. و مگر نه اينكه عيد يعني نو شدن و تكرار اينها را مي فرسايد. فكر كردن به انسوي ديوارها، فكر كردن به ذات رويدادها، عادت لاعلاج گرگهاي موش صفت است. يادگاري از دايناسورهاي فيلسوف كه براي اندكي بقا، همديگر را تكه تكه كردند. كه براي اندكي دانستن، اندكي فهميدن، زندگي را تكه پاره كردند و از بين رفتند. اتاق تاريك است، توي خواب مي بيند، انسوي بيرون همه شادمانه غرق موسيقي روحبخشي از سر و كول هم بالا مي‌روند. امواج بركات روحاني از وراي آسمانها روي اين شادمانگي پخش مي‌شود. درون اتاق حد فاصل رويا و دروغ شكسته است. بيرون فريب، شبيه شربتي بهشتي كام همه را شيرين مي‌كند. توي تاريكي وقتي چشمهايش را باز مي‌كند، فكرها كه متوقف مي‌شوند، روياها آرام مي‌گيرند، خبري از عيد نيست. كافيست پلك ها اندكي از هم فاصله بگيرند و آن چراغ كذايي روشن شود، بقدري كه بشود روي اين كاغذها چند خطي را خواند. اينجا ستونهاي مجزايي از خطوط نقش بسته است از اعماق تاريخ به اين سمت آن بيرون كساني براي زنده ماندن كارهايي كرده اند. فيلسوف ‌ها كه نهايت توانشان را بكار برده‌اند كه زندگي را سخت تر و پيچيده تر كنند، رويا ها را توضيح دهند و طعم شيرين عسل را به عناصر بنيادي مفهوم تجزيه كنند. و هنرمندان كه از جان مايه گذاشتند تا دري روي ديوار هاي آن اتاق نقاشي كنند. تلاشي براي بسط روياها ، براي ترميم خواب زدگي. درون اتاق اما همه‌ي اينها به شكل ناواضحي روي خطوط آشكار مي‌شود. توي تاريكي درون آن روياي سيال تنها خطوط مي مانند كه بالهاي ذهن را از آن چارچوب تنگ پرواز دهند.
هنرمندي آن بيرون متني شاعرانه را در وصف بهار مي خواند، و بشدت مورد تشويق انبوهي قرار مي‌گيرد. صداي كف زدن بالا مي‌گيرد و از لابه لاي ديوارهاي سترگ اتاق به درون تاريكي نفوذ مي كند.

2006-03-08T22:42:00.000+03:30

بهتر است خيال برت ندارد، آدم‌ها چيزي براي گفتن ندارند. واقعيت اين است كه هر كس فقط از دردهاي شخصي خودش با ديگري حرف مي زند. هركس براي خودش و دنيا براي همه. عشق كه به ميان مي‌آيد، هر كدام از طرفين سعي مي‌كنند دردشان را روي دوش ديگري بيندازند، ولي هر كاري كه بكنند بي‌نتيجه است و دردهاشان را دست نخورده نگه مي‌دارند و دوباره از سر مي‌گيرند، باز هم سعي مي‌كنند جايي برايش پيدا كنند. مي‌گويند:" شما دختر قشنگي هستيد." و زندگي دوباره آنها رابه چنگ مي‌گيرد، تا وقتي دوباره همان حقه را سوار كنندو بگويند:" شما دختر خيلي قشنگي هستيد!"
وسط اين ماجرا به خودت مي‌نازي كه توانسته‌اي از شر دردت خلاص بشوي، ولي عالم و آدم مي‌دانند كه ابدا حقيقت ندارد و در بست و تمام و كمال نگهش داشته‌اي، مگر نه؟ وقتي كه در اين بازي روز به روز زشت تر و كثافت تر و پيرتر شدي، ديگر حتي نمي‌تواني دردت را و شكستت را مخفي كني، بالاخره صورتت پر مي‌شود از شكلك كثيفي كه بيست سال و سي سال و بيشتر از شكمت تا صورتت بالا مي‌خزد. اين است چيزي كه انسان به آن مي‌رسد، فقط به همين، به شكلكي كه عمري براي درست كردنش صرف كرده، ولي حتي در اين صورت هم ناتمام است، بس كه شكلكي كه براي بيان تمامي روحت، بدون يك ذره كم و كاست لازم است، سخت و پيچيده شده است.

سفر به انتهاي شب – لوئي فردينان سلين

2006-03-03T14:09:00.000+03:30

از این جا سقف به شکل کف مفروشی است باید تعادلم را حفظ کنم، باید توازنم را با تو بیابم. پاهایم برای خود مي‌روند، دست هایم برای خود، حواسم به پای راست است، پای چپم لنگ می‌زند، درمانده‌ا‌‌م و بازوهایم مردد روی هوا تکان می خورند باید تعادل بیابم، باید خودم را فراموش کنم باید به موسیقی گوش بدهم، باید نگاهت نکنم، باید کم نیاورم ، مرا می‌کشانیم روی هوا، زمین، ناکوک می زنم، از دست می‌ر‌‌وم. باید فراموش کنم چه مي‌خواهم بکنم، مثل فوتبال که وقتی دفاعي به سویم می آید بی آنکه تصمیم بگیرم، بی آن که بخواهم دریبل می‌کنم و جلو می‌روم، اما انگار بدنم قفل شده است، انگار که بترسم شوت کنم گل نشود، بدنم تعادل ندارد حیران می خندم . باید دل بدم، گم شده ام اما، حیران تو مانده‌ام پاهایم فراموش می‌شود گاه بی‌خودی روی زمین مي‌کشمشان. تو انگار با تمام ذرات عالم هماهنگ کرده‌اي با تک تک نت های موسیقی، با اوجش اوج می گیري، با فرودش، فرو کش می‌کنی. دستانت و بازوهات خطوط منحنی نرمی را روبروی دیدگانم ترسیم می‌كنند و چشمانت که از لابلای این خطوط می‌درخشند. بدنت قرار ندارد، با ضرب آهنگ زمین می‌ز‌ند انگار، تلاش می‌كنی بدن کرختم را به وجد آوری، دستانم را گرفته‌ای مشقم می‌کنی، باید همسان تو بزنم، نمی توانم، مرا می‌چرخانی، می‌چرخانی، دایره‌وار با تو چرخیده‌ام، پیچ و تاب می‌خوری توی دایره ها، دایره‌ها به سر و گردنم می‌پیچند دستم را نگیری زمین خورده‌ام، یاد ندارم، خسته‌ام، موسیقی را نمی‌شنوم، سرم پایین است، از فکرهام در نیامده ام. به تنهایی شاید بتوانم کمی خودم را تکان بدهم با تو اما صدای نخراشیده ای توی گروه کر هستم، گروه شما، ان موسقی، نت ها، آن خواننده صدای دست‌ها، اکسیژن و بدن بی قرارت که روی کف پاهات انگار روی هوا راه می‌رود. اينها برایم مجموعه‌ای از حرکات جلف نبوده است، رقص می تواند مانترايي بدنی باشد یا حتی يانترايي متحرک. و این گونه که تو تسبیح می‌کنی و اینسان که من عبادت یادم رفته است دستم را نگیری از این جا که سقف به شکل کف مفروش است زمین خورده ام .

2006-02-27T09:02:00.000+03:30

● خداوند مرده است به خاطر حماقت مخلوقاتش. اين حماقت عبارت بوده است از اينكه انسان خداوند را با تصوير خود آفريده است. فقط من مي‌توانم اين اشتباه دوگانه را تصحيح كنم. زيرا هم دوگانه‌ام و هم ديد هندسي خود را تكثير كرده‌ام...

● زودتر شكلات وان هوتن من را بياوريد وگرنه جنايت مي‌كنم!

● چقدر مفاهيم روي هم انبار كردم، فقط براي اينكه چيزي كه قبلا وجود داشت را بنا كنم يا چيزي را كه به هر صورت بدون ما وجود خواهد داشت. مسلما اين يك دليل نيست.

● به طور اتفاقي توسط دندانهاي يك زن جلف ختنه شدم: رسالت من در همين محيط به وجود آمد... با همان روحيه زنان يهودي انگليسي اصيل و متشخص.

● به زودي كاملا از وجود خود امتناع خواهم كرد.

● مامان اين آدمها خيلي خطرناكند، قرص هاي خواب آورم را بياور!

از : واپسين شطحيات – نيچه

2006-02-20T10:37:00.000+03:30

هرچه بشر به تكنيك ها ي بيشتري مجهز مي شود و هر چه ابزارهاي دستش قوي تر و مدرن تر مي شود تنها تر، تلخ تر و منزوي تر مي شود. بي ترديد، دنياي سايبر، ماهواره ، تلفن و پيام هاي كوتاه، هيچ كاري براي تنهايي انسان نكرده اند. و براي بشر هر چه پيش مي رود آن جداشدگي از اصل عميق تر و برگشت ناپذير تر مي نماياند. آن ارتباط هاي بكر و اصيل كه نشانش را فقط در كتابهاي كلاسيك مي يابيم جاي خود را به سرگرداني و حيراني داده است.
در گوشه اي از منظومه ي حيدر بابا، صحبت از رسمي قديمي است كه در شبهاي عيد بچه هاي ده به پشت بام خانه ها مي رفتند و شال گردن هاي بلند خود را از سوراخ وسط بامها به پائين آويزان مي كردند و بزرگترها عيدي بچه ها را به شالهاشان مي بستند و بچه ها آن را بالا مي كشيدند. تصورارتباط ها و رسومي اينچنين مو بر اندام آدم سيخ مي كند. در عصري كه به هر مناسبتي عبارتي كج و معوج و دستمالي شده را از هزار نفر مختلف به طريق Send to All دريافت مي كني و حالت از هرچه مناسبت و هر چه پيغام تبريك و تسليت است به هم مي خورد.بر خلاف تصور ظاهري، ابزارها چندان به كارمان نيامده است. شما وقتي حرفي براي گفتن نداشته باشي، خودكار بيك صد توماني با خودكار پاركر پنجاه هزار توماني هيچ تفاوتي برايت نخواهد داشت. آدمها پشت گوشي ها، پشت برنامه هاي پيام بردر حالي كه نود درصد حس هايشان را به بايگاني سپرده اند به دنبال حس هاي گم شده، عقده هاي خرد شده ، آرزوهاي بي تعبير وسرگشتگي هاي بي پايانشان مي گردند.

بطور اتفاقي ويدئوآرت كوتاهي از يك هنرمند ايتاليايي ديدم كه با طرحي بسيار ساده و اجرايي مينيمال به استقبال اين مضامين رفته بود . Luca Curci هنرمند ايتاليايي كه در اغلب كارهايش به تنهايي انسان مدرن مي پردازد، فيلم con.fusionرا در سال 2003 ساخته است . ابتدا تصوير تلفني را مي بينيم كه زنگ مي خورد و بارها روي اين تاكيد مي شود و بعد در نماهاي جداگانه اي دو دختر جوان را مي بينيم كه تلفني با همديگر حرف مي زنند. موسيقي روي تصاوير است و صداي آنها را نمي شنويم. مشتاقانه با همديگر حرف مي زنند، تصاوير صورتشان بيانگر آن است كه گاه خوشحال مي شوند، گاه غمگين و حين مكالمه حس هاي مختلفي پيدا مي كنند در اين ميان دوربين با سرعت آرامي از آنها فاصله مي گيرد تا لحظه اي كه قطع نماها به صورت آنها متوقف مي شود و در يك نماي كلي و تكان دهنده هر دو دختر را مي بينيم كه در دو سوي يك مبل راحتي نشسته اند و با گوشي هاي تلفني كه با يك سيم مستقيم به همديگر وصل هستند با هم صحبت مي كنند . آنها همديگر را نگاه نمي كنند . انگار حتي متوجه حضور همديگر نيستند يا نمي خواهند باشند. فقط از طريق گوشي تلفن با همديگر حرف مي زنند و حواسشان به مكالمه شان است. صحنه ميخكوب كننده است. اين بنوعي نشانگر عدم توانايي برقراري ارتباط هايي طبيعي در انسانهاي امروزي ست. آدم ها از رويارويي با همديگر گريزانند، تحمل خيره شدن به چشم هاي همديگر را ندارند، ترجيح مي دهند حرفهاشان را پشت تلفن بيان كنند. چه! اينگونه مي توانند خود واقعي شان را، دروغ هاشان را و حقيقت هاشان را براحتي پنهان كنند و براي بيان هر آنچه از گفتنش ناتوانند جرات بيابند. در نماهاي بعدي به تدريج دختر ها از كادر تصوير محو مي شوند و تنها چيزي كه باقي مي ماند كفش هاشان و گوشي ها هستند اينجا جايي است كه ارتباط و وسيله ي ارتباطي به عنوان نيازي غير قابل انكار براي روح بشر نشان داده مي شود با اين تفاوت كه گويا امروزه اين ارتباط و اين نياز بكلي مستقل از مخاطب و طرف صحبت شده است. گويي براي آن دختران جوان اهميتي نداشته است كه آنسوي گوشي هاشان چه كسي نشسته باشد و به حرفهاشان دل سپرده باشد. آنها تنها نيازمند حرف زدن بوده اند.
Luca Curci فيلم هاي كوتاه زيبايي دارد از آن جمله impossible love كه ذكر جداگانه اي مي طلبد.

2006-02-15T17:51:00.000+03:30

كپسول سفيد هشتصد، قرص نارنجي چهارصد، قرص آبي دويست، قرص زرد دويست. زندگيه رنگي! دوباره مه، دوباره غروب، سلاخي خورشيد به مسلخ افق، چشمان تماشا، سرگيجه تهوع ، سردرد. دوباره هم آغوشي عقربه هاي ساعت، دوباره مه غليظ، فقدان جمله هاي بلند. دوباره اتقطاع، اشاره، خاموشي. تونل هاي مه گرفته با لامپ هاي زرد. دوباره التهاب ريزش عرق. بوي آب مانده روي تك تك اشيا. زوال زود رس ناچيز دلخوشي ها. بوي مرگ و سرگيجه اي معكوس كه ثانيه ها را دور مي زند.
نوري تاريك كه از وراي تنم به ناكجايي در اعماقم مي تابد و چيزي شبيه من اينجا زمينگير، خاك خورده، ملول ، جا مانده است.

2006-02-02T10:50:00.000+03:30

برايم جذابترين وجه قضيه آن نقطه ي شروع است، لحظه اي كه مرزي است ميان بودن يا نبودن. نيستي، اما بعد متولد كه مي شوي هستي. از آنسو درست مانند مرگ، كه لحظه مرزي بودن و نبودن است. و اين آشفتگي ها و جست و خيز هاي احمقانه ي مابين اين دو لحظه كه نامش را زندگي گذاشته اند. از اين لحاظ شايد تولد و مرگ كمي شبيه هم باشند، لابد نيستند البته چون براي تولد ها كيك با شمع تهيه مي كنند اما براي مرگ مثلا خرما با گلاب. مي خواهم براي روز تولدم سياه بپوشم، خرما و گلاب توي سفره بچينم و سوره ي ياسين بخوانم. باشد كه كمي مرگ را بفهمم، تولد را كه نفهميدم . با مرگ وضعيتمان كمي بهتر است، بعد از تولد تا لحظه ي مرگ فرصت داري تا درباره ي لحظه ي مرزي دوم – مرگ – فكر كني. خود را آماده اش كني، به آغوشش بروي يا ازش اكراه پيدا كني، گرچه در هر روي ناگزير هستي اما اجازه ي فكر كردن را داري. در تولد اما حق فكر كردن هم نداشتي، ناگهان نافت را مي برند و مي اندازندت وسط جهنم دره . زندگي همين است اين وسط تقلا مي كني و دست پا مي زني تا بفهمي چي به چي بوده و چه كسي هل ت داده جناب مرگ دم در ايستاده تا ناف زندگي ات را پاره كند. مثل محكوم به مرگي كه روي تخت زندانش نشسته با سوراخهاي پيراهنش بازي ميكند، تا بيايد بفهمد قاضي چگونه حكمش را داد صبح شده و بايد برود پاي چوبه.
گاهي فكر مي كنم كاش قبل از تولد هم مي توانستم به تولد فكر كنم. به ان نقطه ي شروع . و جايي هم بود تا رسيدن به لحظه ي تولد كه اندكي هم آنجا دست و پا مي زدم تا رسيدن به رحم مادر. آرزويي كه شايد بماند براي بعد از مرگ كه مثلا آنجا اگر سكوت مطلقي نبود از برزخ به دوزخم ببرند و از دوزخ به درك اسفل. به هر حال چيزي بدتر از زندگي نخواهد بود.
بگذريم سواي اين فكرهاي مذبوحانه، روز تولد تنها چيزي كه برايم دارد اين است كه تو هميشه يادت مي ماند و هميشه چيز خوبي مي گويي و اين برايم عين اين است كه در راهي دشوار و كشنده گاهي برايت تكه شكلاتي كنار راه گذاشته باشند ... كه برداري ... بچشي ... و ادامه بدهي. به هر حال باز هم ممنون.

2006-01-31T21:10:00.000+03:30

روح من
گشنه است
و لخت است
و تنهاست
و با جهان
قهر كرده است

بيژن جلالي

2006-01-25T15:19:00.000+03:30

زمان مي ايستد
و دستي مرا
از روي پلك هاي خيس تو
عبور مي دهد.

2006-01-09T19:20:00.000+03:30

Hey you, dont help them to bury the light

Don't give in without a fight

2006-01-06T22:33:00.000+03:30

براي دوئل و دغدغه هايش

وقتي كسي را ندا مي دهيد، مثلا مي گوييد: "آهاي آقا!" چه چيزي در گوش شنونده تان باعث مي شود تا تشخيص بدهد كه جمله شما پرخاش بوده ، يا بيانگر مهرباني بوده يا حالتي هشدار دهنده يا حتي اروتيك دارد؟ . لحن گوينده! . در اينجا لحن بيان جمله، سواي كلمه هاي "آهاي" و "آقا" بيانگر بار معنايي جمله است كه اگر نباشد، مخاطب را گيج مي كند. در حقيقت " آهاي آقا!" محتوي كلام شماست و لحن گويشتان فرم است. با همين موقعيت ساده مي توان درك كرد كه فرم چه اهميتي دارد. بحث فرم و محتوي در مقوله هنر، بحث قديمي و جذابي است. درصد بالايي از موفقيت يك اثر هنري مديون اين است كه فرم و محتوي آن با هم هماهنگي داشته باشند. يعني براي بيان موضوعي خاص از ابزار متناسب با آن استفاده شود. هر چقدر هم آدم مذهبي متعصبي باشيد چرا فكر مي كنيد تابلوهاي " الحمد الله" و " سبحان الله" و ... در كنار جاده هاي بين شهري كه مانند علايم راهنمايي " گردش خطرناك به راست " و غيره، توجه تان را جلب مي كند برايتان آزار دهنده است؟. چون اين فرم و اين ابزار براي بيان ان محتوي و مفهوم سنخيتي ندارد. قطعا تصديق مي كنيد كه مفهوم مطلقا روحاني و فرا زميني مثل سبحان بودن پروردگار با مثلا مقوله " تشخيص تركيدگي لوله" يا " كارخانه رنگسازي " ذاتا انقدر تفاوت دارند كه براي بيان هر كدام از اينها بايد دنبال ابزار و فرم جداگانه اي بود. گاهي بحث اين پيش مي آيد كه برخي هنرها ظرفيت بيان بعضي مفاهيم را ندارند. شايد به همين دليل باشد كه اكثر فيلم هايي كه اقتباس هاي ادبي از آثار بزرگ ادبيات بوده اند، چيزهاي مزخرفي در آمده اند. چون ظرفيت بياني مديوم سينما و ادبيات با هم متفاوت است. مرتضي آويني در آيينه جادو سعي مي كرد بفهمد ذات سينما توانايي بيان مفاهيم ديني و معنوي را دارد يا نه؟ كه البته تا حدودي جوابش منفي بود. زيرا فكر مي كرد ذات سينما كه باتصوير ونمايش صريح پيوند يافته است با ذات مقوله معنوي كه چيزي وراي تصوير و شكل است تناقض دارد. خب! فكر مي كنم اين موضوع را پدران شاعر ما نيز به وضوح دريافته بودند چرا كه آشكارا فرم قصيده را براي بيان مفاهيم پاچه خوارانه يا مثلا فرم غزل را براي مفاهيم عاشقانه برگزيده بودند. و مثلا شاعري اگر مي خواست مدح پادشاهي بگويد مثنوي نمي سرود. حتي من فكر مي كنم علت پيدايش سبك هاي نو در قالب هاي شعري همين قضيه بوده است. امروزه روزها، مفاهيمي در ذهن آدم دوقرني پيدا مي شود كه ديگر در قالب هاي عروضي نمي گنجد.
عمري شجريان گوش داده ام و با خيلي از دوستان هم عقيده ام كه نسل امروز با ذهنيتي مدگرا از گذشته اش بريده است و توان و حوصله ي درك موسيقي اصيلي چون شجريان راندارد – قصدم از شجريان به عنوان نمادي از اين نوع خاص ازموسيقي است. – گذشته از اين ترك هستم و با ناسيوناليست هاي دو اتشه اي هم سفره شده ام كه گوش دادن به مويسقي غير از اصيل آذربايجاني را حرام مي دانند و آدمهاي لاابالي چون من را مسبب عقب ماندگي و از خود بيگانگي قومي و فرهنگي جامعه ام مي دانند. اما هميشه اين موضوع را برايشان متذكر شده ام كه اين فرم از موسيقي از نظر مفهومي در پنجاه شصت سال پيش متوقف شده است. كدام موسيقي اصيل ايراني يا آذربايجاني يا هر موسيقي بومي ديگري وجود دارد كه بتواند له شدن مغزي را روي سطح زبر آسفالت فرياد بكشد؟ موسيقي اصيل ما كجا خواسته است كه بفهمد وقتي خلباني كنترل هواپيمايش را از دست مي دهد چگونه فكر مي كند؟. حتي خيلي دقت كردم در كتاب "راز مانا" وقتي صحبت اين بحث به ميان مي آيد شجريان عملا يك جوري بحث را مي پيچاند. نه قبول مي كند كه ذات اين موسيقي ظرفيت بيان چنين چيزهايي را ندارد و نه زير بار مي رود كه بزرگان اين موسيقي كوتاهي كرده اند و كوچكترين تلاشي در جهت بازگويي دغدغه هاي نسل امروز انجام نداده اند. در حالي كه از انسو مي بينيم موسيقي راك و مشتقات آن عملا براي درگيري با اين موضوعات بوجود آمده اند.
قصد اصلي ام از طرح اين موضوع بيان چيز ديگري بود كه ناخواسته به اينجا كشيده شدم. مي خواستم به جمله ي تاريخي مارشال مك لوهان اشاره كنم و اينكه چگونه اين جمله ي كوتاه پايه گذارفلسفه ي رسانه اي غرب شده است. مي گويد : " رسانه همان پيام است" . يعني لحن گفتن " آهاي آقا!" كه در اينجا به رسانه تعبير مي شود، در برگيرنده ي كل پيام جمله ي شماست و اينكه چه ما دوست داشته باشيم و چه دوست نداشته باشيم ، بخش قابل توجهي از هنر مدرن رفته است به سمت فرم گرايي مطلق. البته زياد هم بيراه نيست چرا كه به نظرم مثلا هنر موسيقي به تعبيري فرم مطلق است و نوع رابطه اش با مخاطب كاملا بي واسطه انجام مي پذيرد. مثلا شما وقتي قطعه اي موسيقي گوش مي دهيد – عاري از كلام - در پي آن زير نويس نمي آيد كه اين را كه شنيديد غمگين شويد، يا اينجا بايد پر شور باشيد... بلكه موسيقي با فرم خود اين حس را بلاواسطه به شما منتقل مي كند. ولي اينكه در هنرهاي ديگر مانند نقاشي چنين اتفاقي بيفتد بعد از عصر مدرنيته بوده است. مثلا در سبكهاي انتزاعي نقاشي مثل ابستره، شكل ها انچنان داراي ما به ازاي بيروني نيستند كه بواسطه ي انها به دركي از آن اثر هنري برسيم، براي درك اين اثار بايستي اتفاقي بيفتد كه مثلا در گوش دادن به يك قطعه ي موسيقي مي افتد. اينجا تركيب بندي رنگها و نرمي وزبري خطوط و ... همان كاري را مي كنند كه بالا و پايين رفتن نت ها در موسيقي روي روانمان انجام مي دهد. اينكه مي بينم اغلب ابستره را نقاشي نمي دانند، سورئال را مزخرف مي دانند، شعر نو را شعر نمي دانند يا حالشان از فيلمي فرم گرا به هم مي خورد برايم عجيب نيست. زيرا اينان همان هايي هستند كه بايستي در ذيل يك موسيقي كسي فرياد بكشد:" قربون اون دوتا چشم سيات برم من" تا مفهوم موسيقي برايشان قابل در ك تر باشد. بعد از ديدن فيلم" 21 گرم" با خودم فكر مي كردم اگر همچين مضمون و خط داستاني به دست يك فيلمساز وطني بيفتد چه ملودرام سوز آور و آخ و اوخ داري ازش در مي آورد در حالي كه چيزي كه" 21 گرم" دارد سواي داستان ، فرم بديع و كوبنده اي است كه براي پيشبرد قصه اش به كار گرفته است. براي مثال همين" 21 گرم" را با "بودن با نبودن" عياري كه اتفاقا فيلم تحسين شده اي هم هست و در مضمون شباهت هايي با "21 گرم" دارد را مقايسه كنيد تا اهميت فرم را متوجه شويد. در ادبيات هم قضيه به همين منوال است. متن هايي هستند كه خودآگاه از محتوي دور شده اند و خواسته اند پيغامشان را از طريق فرم به مخاطبانشان منتقل كنند. اينجاست كه مخاطبي كه عادت به دنبال كردن محتوي دارد، دچار سرگيجه مي شود يا متني را دشوار مي يابد، زيرا اساسا كليد مواجه با اثر را در اختيار ندارد.
شايد ادامه داشته باشد ...

2006-01-04T12:08:00.000+03:30

بعدش ديگه دير بود، هر دومون بايد مي رفتيم، اما ديدن دوباره ي آني واقعا معركه بود. خب من متوجه شدم كه اون چه آدم فوق العاده اي بود، و همين شناختنش چقدر جالب بود و من ياد اون شوخي قديمي افتادم، مي دونين، يك نفر مي ره پيش يك روانكاو و مي گه :" دكتر، برادرم ديوونه شده، فكر مي كنه مرغه". و ... دكتر مي گه:" خب چرا بستريش نمي كني؟". و طرف مي گه:" مي خوام، اما آخه تخم مرغ هاش رو لازم دارم." خب، فكر مي كنم اين شوخي، خيلي خوب احساس من رو نسبت به روابط زناشويي آدم ها نشون مي ده. مي دونين، همه غير عقلاني، احمقانه و پوچ ان و ... اما ... فكر مي كنم، براي اين ادامه اش مي ديم كه ... بيشترمون تخم مرغ ها رو لازم داريم.

آني هال - وودي آلن

2005-12-24T21:53:00.000+03:30

ذهن وامانده،
اين توالي بيهوده را
چه لجوجانه
تكرار مي كني.